Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008

Περίμεναν το ΚΟΜΜΑ, που δεν έφθασε ποτέ, στο Circo Massimo

Το περασμένο Σάββατο (25/10/08), ο Walter Veltroni, ηγέτης του «Δημοκρατικού Κόμματος» Ιταλίας, μίλησε σε μια τεράστια συγκέντρωση 500.000 πολιτών, στο Circo Massimo της Ρώμης (χώρος ιπποδρομιών και τσίρκου της αρχαίας Ρώμης).
Ο Veltroni κατόρθωσε να γεμίσει αυτόν τον τεράστιο χώρο και να δώσει μια πνοή στο κόμμα του (
πρώην κομμουνιστικό κόμμα Ιταλίας), το οποίο έχει διαχωρίσει τη θέση του από την αριστερά.
Στο πλήθος εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι της αριστεράς, έντιμοι αγωνιστές των πρώην Τοπικών Οργανώσεων του ΚΚΙ, μαζί με ένα μικρό στρατό γραφειοκρατών ειδικών τεχνοκρατών-στελεχών του νέου κόμματος. Οι δεύτεροι, τα golden boys του Veltroni, μύγα στο γάλα. Είναι ο μικρός στρατός που κάνει καριέρα. Ντρέπονται που βρίσκονται σ’ ένα τέτοιο ακροατήριο και θα προτιμούσαν και θα προτιμούσαν να πίνουν τον εσπρέσο τους στη Βία Βένετο (
Κολονάκι, για να συνεννοούμαστε).
Δύο ουσιαστικές κι όχι σημειολογικές παρατηρήσεις:
1. Για πρώτη φορά σε μια ομιλία πολιτικού αρχηγού του πρώην ΚΚΙ, των όποιων μεταλλαγών και μεταμορφώσεων, έχει απαλειφθεί η λέξη «αριστερά».
2. Για πρώτη φορά η λέξη «εκσυγχρονισμός» αναφέρεται τόσο συχνά σε κείμενο ομιλίας (13 φορές).
Μάλιστα, ο ίδιος ο Veltroni σηματοδότησε αυτές τις επισημάνσεις, τονίζοντας στην ομιλία του:
«Η σημερινή συγκέντρωση είναι η πρώτη μαζική διαδήλωση του ιταλικού εκσυγχρονισμού, που επιτέλους ενώθηκε. Και είναι έτσι, γιατί το Δημοκρατικό Κόμμα είναι το μεγαλύτερο εκσυγχρονιστικό κόμμα που γνώρισε η ιταλική ιστορία…».
Παρά τη συντριπτική ήττα του από τον Silvio Berlusconi στις
εθνικές εκλογές [1] και την απώλεια του Δήμου της Ρώμης,[2] από νεοφασίστα δήμαρχο, ο Veltroni επιμένει στον απογαλακτισμό του Δημοκρατικού Κόμματος από την αριστερά.
Για τον Walter Veltroni, στην Ιταλία υπάρχει η δεξιά και το κέντρο. Και το πρόβλημα είναι ότι οι οπαδοί του πρώην Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας (το μεγαλύτερο στη Δυτική Ευρώπη) δεν έχουν ακόμη κατανοήσει που το πάει αυτός ο κεντρώος ηγέτης. Tertium non datur. Φυσικά, και ο Veltroni φαίνεται ότι δεν έχει κατανοήσει από τις ήττες, ότι η πολιτική του (
θα κυβερνήσουμε καλύτερα από τη δεξιά) και «δεν θέλουμε να έχουμε σχέση με την αριστερά, δεν «φέρνει κουκιά» στην κάλπη.
Και θα έρθει η ώρα που η ψηφοφόροι θα καταλάβουν ότι ο «εκσυγχρονισμός» του Veltroni δεν είναι η «αριστερά» που έχουν στην ψυχή τους και το μυαλό τους.
Έτσι, όταν οι πολίτες έχουν να επιλέξουν μεταξύ της νεοφιλελεύθερης δεξιάς και του νεοφιλελεύθερου κέντρου, με μόνη διαφοροποίηση το γνωστό παραμύθι και των δύο «ως κυβέρνηση θα διαχειριστούμε καλύτερα και περισσότερα έντιμα τα κοινά», επιλέγουν τη συνεπή νέο-δεξιά!
Εμείς στην Ελλάδα, το ζήσαμε με το εκσυγχρονιστικό μοντέλο του Σημίτη. Στην Ιταλία το ζούνε και το πληρώνουν με το εκσυγχρονιστικό μοντέλο του Veltroni!

* Ολόκληρο το κείμενο της ομιλίας του Walter Veltroni, ΕΔΩ
Add To Facebook Add To Twitter Add To Yahoo Add To Reddit Fav This With Technorati Add To Del.icio.us Digg This Stumble This

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

κι αυτός ο τύπος είναι φίλος του Παπανδρέου...
Τα ίδια λένε.
Εμείς θα πούμε μετά...

iremi.dynami είπε...

Αυτός ήταν ανέκαθεν ο μεγάλος κίνδυνος από την απαξίωση της πολιτικής, τις "συναινετικές" κινήσεις και την απομάκρυνση των πολιτών από το ουσιαστικό πολιτικό κομμάτι. Η ανάδυση συντηρητικών/φασιστικών αντιλήψεων.
Αλλά το να ξαναγυρίσεις στην ουσιαστική πολιτική είναι ακόμα πιο δύσκολο, ειδικά όταν έχει γίνει συνήθεια στους πολίτες.

Ανώνυμος είπε...

H διαφορά με εδώ είναι ότι εδώ κανείς πια δεν μπορεί να μαζέψει εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο για να τον ακούσουν έστω και δυσφορώντας.
Εχουν γίνει όλοι σοφότεροι.

Ανώνυμος είπε...

ΧΈΣΤΗΚΕ Ο ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ'ΑΛΩΝΙ!! Σιμπίλα, πάρε φόρα από το Λευκό πύργο μαζί με τα συντρόφια σου και κλάστε τ'αρχίδια του καβαλιέρε ;)

ΦΟΡΤΣΑ ΣΙΛΒΙΟ!!

iremi.dynami είπε...

Αυτό το τελευταίο είναι ο μεγάλος κίνδυνος...εκφράστηκε αρκετά καλά.

Η ανυπαρξία της αριστεράς, η ισοπέδωση των πολιτικών επιλογών, ο επακόλουθος φασισμός.

Μόνο που το ιδεολογικό πρόβλημα της αριστεράς είναι πολύ παλιότερο, και ενίοτε δεν εκφράζεται καν, αλλά αναλωνόμαστε σε αναμάσημα ιδεολογιών δεκαετιών και σε χαριτωμένο περιτύλιγμα των "εκσυγχρονιστικών" αντιλήψεων, σαν "συναινετική" προοπτική.

Ιδεολογικό είναι το πρόβλημα, όχι απλώς πολιτικό ή κοινωνικό. Είναι σοβαρότερο.