Πέμπτη, 1 Μαΐου 2008

Δεύτερο γράμμα από τη Ραμάλλα – Παλαιστίνη

Δεύτερο γράμμα από τη Ραμάλλα – Παλαιστίνη

Δημοσιεύω το αυτούσιο κείμενο στην ιταλική γλώσσα (χωρίς διορθώσεις) και του δεύτερου μηνύματος. Προσπαθώ να το αποδώσω στα ελληνικά, μαζί με ορισμένες προσθήκες σελίδων διαδικτύου και λίγα διευκρινιστικά σχόλια...

«Χθες βράδυ στη Ramallah (Palestine Checkpoint Ramallah: http://www.youtube.com/watch?v=4gSMTBthmso&feature=related) βρέθηκα να συνομιλώ με τον φίλο μου George Ibrahim, τον διευθυντή του Θεάτρου Al Kasaba (http://www.alkasaba.org/). Μιλούσαμε για θέατρο και σχέδια ανταλλαγής πολιτιστικών προγραμμάτων μεταξύ της Alqantara (http://www.nikosklitsikas.gr/alqantara.html) και του θεάτρου Alkasaba. Ένοιωσα τόσο αμήχανος και για μια στιγμή ήθελα να διακόψω τη συζήτηση γιατί αυτές οι ανταλλαγές δεν ήταν δική μου δουλειά. Αυτό έπρεπε να γίνει από την Anita Mosca [Ιταλίδα σκηνοθέτης και διευθύντρια της Alqantara: http://www.alqantara.net/anita_mosca.htm], η οποία ήθελε με όλες τις δυνάμεις αυτό το ταξίδι, γιατί αγαπάει την Παλαιστίνη, που αποτελεί την κεντρική της υπόθεση στις δουλειές της τα τελευταία πέντε χρόνια. Αλλά και να ξαναζήσει την πριν δύο χρόνια ίδια απεχθή εμπειρία στο αεροδρόμιο του Tel Aviv (http://www.youtube.com/watch?v=ynWjYHP91gA&feature=related) [πριν δύο χρόνια, οι ναζιστικές ισραηλινές αρχές απαγόρευσαν την είσοδο στη χώρα της Anita Mosca, και μέχρι την απέλασή της – την επόμενη πτήση για τη Ρώμη – βρισκόταν στο χώρο αναχωρήσεων, μαρκαρισμένη σαν ζώο επί σφαγή, με έναν τεράστιο φωσφορίζοντα πλαστικό αυτοκόλλητο σταυρό στην πλάτη, ώστε να υπάρχει απόλυτος έλεγχός της].
Ήθελε να είναι μαζί μου, στην επιστροφή στο χωριό μου και ήταν σημαντικό και για τους δύο μας.
Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά της απαγορεύτηκε να βρεθεί στην Παλαιστίνη, με νταηλίκι και αλαζονεία, και χωρίς καμία εξήγηση. Διέρρηξαν τον ενθουσιασμό και τα όνειρα να υλοποιηθούν τόσο σημαντικές πολιτιστικές σχέσεις εργασίας.
Ήμασταν μαζί στη Γέφυρα Allenby (http://en.wikipedia.org/wiki/Allenby_Bridge) όταν οι ναζί αρνήθηκαν να της επιτρέψουν να μπει στην Παλαιστίνη. Επέστρεψα μαζί της στο Amman και το επόμενο πρωινό επέστρεψα μόνος μου στα σύνορα. Μπήκα για πέντε ώρες στη σειρά για έλεγχο. Πέντε ώρες με συνεχείς ανακρίσεις. Στο τέλος, ένας νεαρός μου πέταξε στη μούρη το διαβατήριο λέγοντας μου να του δίνω. Στη θυμώδη αντίδρασή μου, ξαναπήρε το διαβατήριο και με ένα στυλό διέγραψε τη μηνιαία βίζα, γράφοντας χειρόγραφα τη διάρκεια μιας εβδομάδας.
Τώρα το πρόγραμμά μας τελείωσε. Θα ήθελα να επιστρέψω στο χωριό που γεννήθηκα, να μείνω λίγες ημέρες μαζί με την οικογένειά μου. Μου δήλωσαν κατηγορηματικά ότι αν δεν βγω εντός μιας εβδομάδας, δεν θα έχω ποτέ πλέον την πιθανότητα να επιστρέψω στην Παλαιστίνη… τι άλλο να πω…
Η άρνηση επίσκεψης στην Παλαιστίνη των παιδιών της είναι στην ημερήσια διάταξη κάθε ώρας, κάθε ημέρας, κάθε μήνα εδώ και εξήντα χρόνια. Μια άρνηση για τη θάλασσά μας, τα βουνά της karmel (http://www.youtube.com/watch?v=Pn_iYJhxzLg), τον φυσικό μας χώρο, τις πόλεις μας από όπου μας έδιωξαν. Δεν μπορούμε να κινούμαστε ελεύθερα στη δική μας πατρίδα, δεν μπορούμε να εργαστούμε, να πάμε ή να στείλουμε τα παιδιά μας για σπουδές, να επισκεφτούμε τους χώρους λατρείας ( http://www.youtube.com/watch?v=Kw_WLc070wA&feature=related).
Σήμερα είχα μια απαίσια εμπειρία στο φυλάκιο της Qalandia (Qalandia Checkpoint: http://www.youtube.com/watch?v=ahNVMQ_XdGE). Είχα «γνωρίσει» αυτό το σημείο ελέγχου πριν δύο χρόνια, τότε υπό κατασκευή, σήμερα διεθνές σύνορο-φυλάκιο. Έλεγα στους Ιταλούς φίλους μου: ποιος θα γκρεμίσει αυτόν τον τοίχο; Ένας αγαπημένος φίλος μου απάντησε: πιστεύω κανείς!
Αυτόν τον τοίχο, που αποκλείει από τους κατοίκους της την πιο όμορφη πόλη του κόσμου, που απομονώνει τις γειτονιές της Ιερουσαλήμ, μόνο ένα διαβολικό μυαλό θα μπορούσε να σκεφτεί, για να κατασκευάσει ένα τέτοιο πράγμα ( http://www.youtube.com/watch?v=rSgkxbHBdII&feature=related). Ποιος ανθρώπινος νους θα μπορούσε να κατασκευάσει έναν τοίχο ύψους 9 μέτρων στο κέντρο μιας οδού, χωρίζοντας τις δύο λουρίδες του δρόμου αριστερά και δεξιά, απαγορεύοντας στους Παλαιστίνιους να μπουν στην πόλη τους, απαγορεύοντας ακόμη και την προσευχή; Δεν μπορώ να βρω λέξεις που να περιγράψουν την καθημερινή αδικία (http://www.youtube.com/watch?v=dzpUTNhkbRo&feature=related).
Νομίζω ότι πολλά μπορούν να γίνουν…
Σε ασπάζομαι
omar suleiman
Ραμάλλα - Ramallah (http://www.ramallah.com/) 1 Μάη 2008, 20:16:41 +0300»

«Ieri sera a Ramallah mi trovavo a parlare con il mio amico George Ibrahim, direttore del teatro Al Kasaba, mi trovavo a parlare di teatro e di progetti di scambio in questo settore tra l'associazione Alqantara ed il teatro Alkasaba, mi sembrava cosi starno e per un momento volevo interrompere la discussione, perche non era il mio compito questo… chi doveva farlo era Anita Mosca che ha voluto questo viaggio con tutta la sua forza, perche ama la palestina ,al centro del suo lavoro ormai da cinqui anni, ma anche per rifarsi della brutta esperienza di due anni fa all'aeroporto di Tel Aviv… ma anche perche voleva stare vicino ed insieme a me nel ritorno al mio villaggio che era molto importante per intrambe …purtroppo la palestina l'e' stata negata ancora una volta con tanta prepotenza ed arroganza e senza nessuna spiegazione… spezzando entusiasmo e sogni di poter realizzare e reallacciare dei rapporti molto importante di lavoro…
Eravamo insieme al ponte di Allenby quando i nazisti le hanno negato il visto... sono tornato con lei ad Amman e la mattina dopo sono ritornato al (confini), sono stato in attesa per cinque ore intervallati da contiue interrogatori... alla fine arriva un ragazzino che mi lancia in faccia il passaporto dicendo puoi andare alla mia reazione di rabbia ha ripreso il passaporto e con una penna ha cancellato il visto di un mese e ne ha scritto a mano solo una settimana..ora il nostro programma e' terminato... avrei voluto tornare al mio villaggio per un paio di giorni per stare con la mia famiglia...mi hanno detto che se non ritorno entro la settimana non avro' mai piu la possibilta' di ritornare in palestina... cosa altro dire... La negazione della palestina ai suoi figli e' all'ordine di ogni ora, giorno ,mese da sessanta... e' negato il mare, le montagne di al karmel, il proprio spazio fisico, ritornare nelle proprie citta' da dove sono stati cacciati... potersi muovere con liberta' nel proprio paese... svolgere il proprio lavoro o andare e mandare i propri figli a studiare... entrare nei propri luoghi di culto...Stamattina era terribile la sensazione al valico di Qalandia... avevvo visto questo chek point due anni fa ,quando era in costruzione... oggi e' una frontiera internazionale..dicevo ai miei amici italiani... che lo togliera' piu' questo muro... un caro amico mi ha risposto... credo nessuno...a questo valico, che devide la citta' piu' bella la mondo dai suoi abitanti, separa i quartieri dalla citta' di Gerusalemme... solo una mente diabolica poteva pnsare un cosa del genere... costruire un muro altro nove metri al centro di una strada lasciando una corsia a destra ed una a sinistra... vietando ai palestinesi di entrare nella loro citta' e perfino vietando loro di poter andare a pregare nei loro luoghi scari //non so piu' quale parole trovare per descrive la situazione di ingiustizia quotidiana...ce molto da fare. credo...
un abbraccio
omar suleiman
Ramallah»
Add To Facebook Add To Twitter Add To Yahoo Add To Reddit Fav This With Technorati Add To Del.icio.us Digg This Stumble This

Δεν υπάρχουν σχόλια: