Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2020

Η Επανάσταση είναι ένα λουλούδι που δεν πεθαίνει ποτέ...

ΑΠΟ ΤΟ "PRESS-GR"
Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας
«Οι άνθρωποι όλων των εποχών μοιάζουν.
Η ιστορία δεν είναι χρήσιμη επειδή
διαβάζει
κανείς εκεί το παρελθόν,
αλλά επειδή διαβάζει το μέλλον.»
Ζαν-Μπατίστ Σε
(1767-1832)
Ήταν 5 Ιούνη του 1975...
Η Margherita Cagol, η Mara για τους συντρόφους της, πέφτει νεκρή στο αγροτόσπιτο της Spiotta, όπου μαζί με έναν άλλο μαχητή των "Ερυθρών Ταξιαρχιών" -ο οποίος ξέφυγε- κρατούσαν όμηρο τον βιομήχανο Vallarino Gancia.
Οι καραμπινιέροι πλησίασαν το σπίτι κι άρχισαν να πυροβολούν...
Η Mara κι ο άλλος μαχητής, σε μια άνιση μάχη κατόρθωσαν να βγουν από το σπίτι, αλλά η Mara είχε δεχθεί μια σφαίρα στο γόνατο και δεν μπόρεσε να χαθεί στο γειτονικό δάσος, όπως το κατόρθωσε ο... άλλος ερυθροταξιαρχίτης.

Το "κράτος" θέλει νεκρή τη Mara κι έτσι οι καραμπινιέροι, ενώ είναι γονατισμένη στο έδαφος κι ανίκανη να μετακινηθεί, την εκτελούν εν ψυχρώ με δύο σφαίρες κάτω από τη μασχάλη. Το "κράτος" δεν τη θέλει ζωντανή στα σχέδια που εξυφαίνουν...
Ο ερυθροταξιαρχίτης που ξέφυγε, δεν αποκαλύφθηκε ποτέ, δεν έγινε ποτέ γνωστός στις αρχές ασφαλείας κι ακόμη σήμερα, μετά 45 χρόνια τον αναζητούν.
Ο Alberto Franceschini, ιδρυτής κι αρχηγός (μαζί με τον Μάρα και τον Ρενάτο Κούρτσιο) των "Ερυθρών Ταξιαρχιών", θα εκτίσει 18 χρόνια φυλάκισης (χωρίς καν να έχει κάνει ούτε μία δολοφονία), απλώς γιατί δεν "συνεργάστηκε" και δεν έδωσε στις αρχές το όνομα του συντρόφου του, που ήταν μαζί με τη Mara και παρακολούθησε την δολοφονία της με τα μάτια του.
Ο φίλος Alberto είναι μέχρι σήμερα σαφής:
«Εγκατέλειψε το δρόμο της ένοπλης βίας, δεν έβαψε ποτέ με αίμα τα χέρια του, γιατί θα πρέπει να τον καταδώσω;».
Σήμερα, αφού εξέτισε ολόκληρη την ποινή που του επιδίκασε το δικαστήριο, χωρίς να "συνεργαστεί" και να έχει ευνοϊκή μεταχείριση ώστε να κάνει χρήση του νόμου περί "συνεργασίας με τις αρχές", κάνει διαλέξεις σε σχολεία για το πως μπορεί κάποιος με αγνές προθέσεις να συνεισφέρει στα σχέδια της άρχουσας τάξης.
Ο δημοσιογράφος Antonio Ferrari της "Corriere della Sera" μας θυμίζει για τον Franceschini:
«Δεν σκότωσε ποτέ κανέναν, δέχτηκε να διηγηθεί την ιστορία και κυρίως τα τερατώδη λάθη και τις κακίες της οργάνωσης... Πλήρωσε στο ακέραιο τους λογαριασμούς του με τη δικαιοσύνη, παρακολούθησε την υπόθεση Μόρο ενώ ήταν φυλακισμένος και μας δίνει "μια αποδεκτή αλήθεια" γιατί υπήρχαν πράγματα που δεν επιτρεπόταν να ειπωθούν».
Οι δολοφόνοι εκτελεστές των "Ερυθρών Ταξιαρχιών" -μετά την διείσδυση κι ανάληψη της ηγεσίας της οργάνωσης, αφού παρέδωσαν τους ιδρυτές στις αρχές-, όπως αποδείχτηκε και στις δικαστικές αίθουσες, ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία των ιταλικών μυστικών υπηρεσιών, της Cia και της Μοσάντ κι ως "συνεργαζόμενοι" δεν πλήρωσαν ποτέ για τους φόνους που διέπραξαν.
Ο Μορέτι, o Πέτσι κι άλλοι πολλοί, που με την "επαναστατικότητα" τους έπεισαν την ηγεσία των "Ε.Τ" να τους εμπιστευτούν και διέπραξαν φόνους σε διατεταγμένη υπηρεσία, δεν τιμωρήθηκαν ποτέ.
Ο "υπέρ-πράκτορας" Corrado Simioni, της Σχολής Υπερίων του Παρισιού, καταζητούμενος στην Ιταλία κι ως σήμερα φυγόδικος, έχει βρει ασφαλές καταφύγιο κι ασυλία στο φιλόξενο Ισραήλ.
Οι πράκτορες της Cia στην Ιταλία, στους οποίους ασκήθηκε δικαστική δίωξη, εξαφανίστηκαν.
Η Mara, το γελαστό κορίτσι, δολοφονήθηκε και μετά από 45 χρόνια τα "μολυβένια χρόνια" της Ιταλίας, η "στρατηγική έντασης" (εμφανίζεται η "τρομοκρατία" όταν χρήζει βοήθειας το σύστημα) παραμένει η καλύτερη συνταγή.
Η Mara, το γελαστό κορίτσι στο φοιτητικό κίνημα του Τρέντο, πήρε το πτυχίο της στην Κοινωνιολογία το καλοκαίρι του 1969, αποχαιρέτησε την πανεπιστημιακή πτυχιακή επιτροπή εξέτασης της διατριβής της υψώνοντας τη γροθιά της και μετά από δύο ημέρες παντρεύτηκε τον Renato Curcio στο εκκλησάκι San Romedio του Τρέντο.
Τι πίστευε η Mara... το διαβάζουμε σε μια επιστολή προς τη μητέρα της, λίγο πριν περάσει στην παρανομία:
«Το μόνο που μπορεί να γίνει για την καταπολέμηση αυτού του συστήματος είναι καθήκον να το κάνουμε, γιατί αυτό, πιστεύω, ότι είναι η βαθύτερη αίσθηση της ζωής μας. Δεν είναι πολύ μεγάλα πράγματα, ξέρεις μαμά. Είναι μάλλον σοβαρά και δύσκολα πράγματα, που ωστόσο αξίζει να γίνουν. [...] Η ζωή είναι πολύ σημαντική για να την ξοδέψουμε άσχημα, ή να την πετάξουμε με άχρηστες φλυαρίες ή διαφωνίες.»
Mara
Margherita Cagol, "Mara" για τους συντρόφους και φίλους της...
[Sardagna di Trento, 8 Απρίλη 1945 – Arzello d’Acqui, 5 Ιούνη 1975]
Η αφίσα με την οποία αποχαιρέτησαν τη Mara οι "Ε.Τ.": "Μάρα, η δολοφονία σου δεν θα μείνει ατιμώρητη..."
Όποιος δεν έχει μνήμη δεν έχει μέλλον...

 

Πηγές - σχετικά:
Με τον Alberto Franceschini στη Ρώμη...

«ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΡΥΘΡΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ. Οι ρίζες, η δημιουργία, η ιστορία το παρόν. Ποιοι στ' αλήθεια ήταν οι ερυθροταξιαρχίτες και γιατί συνεχίζουν να δολοφονούν. Η νέα μαρτυρία του ιδρυτή των Ερυθρών Ταξιαρχιών και η ελληνική εμπλοκή»...
Το βιβλίο (εξαντλημένο κι η παραπομπή χωρίς εμπορική στόχευση) του ιδρυτή των Ερυθρών Ταξιαρχιών Alberto Franceschini, με προσθήκη Παράρτημα για την Ελλάδα του Νίκου Κλειτσίκα.

Ο γόρδιος δεσμός της τρομοκρατίας & το ένοπλο κόμμα
(εξαντλημένο κι η παραπομπή χωρίς εμπορική στόχευση)
Υπάρχει στ' αλήθεια "τρομοκρατία"
ή ένα σχέδιο μυστικών υπηρεσιών
του υπερεθνικού κεφαλαίου;
Add To Facebook Add To Twitter Add To Yahoo Add To Reddit Fav This With Technorati Add To Del.icio.us Digg This Stumble This

1 σχόλιο:

αέναη κίνηση είπε...

κι εσείς που αναδημοσιεύεται τις μπαρουφολογίες του συγκεκριμένου, στον οποίον έγραψα δυο λόγια στο αρχικό site, είστε άξιοι της μοίρας σας. Η θάλασσα είναι ακόμη δροσερή, μπορείτε άνετα να κάνετε ένα μπάνιο να ξεπλύνετε την βλακεία που σας δέρνει. Με τιμή Μιχάλης Μαυρόπουλος