Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Ούτε δικαστής, ούτε δημοσιογράφος, ούτε πολιτικός δεν θα πληρώσει για τα εγκλήματα;


Aliki Papachela

Εμαθα ότι την Δευτέρα που μας πέρασε μπήκε μπουλντόζα να γκρεμίσει το πατρικό μου. Αυτό που έχασα πέρυσι, όχι επειδή "έφαγα λεφτά" ή "ζούσα πάνω απ τις δυνατότητές μου", αλλά που μου έφαγαν κανονικά η "κρίση", τα μνημόνια, οι τράπεζες, τη συνεπικουρία της σημερινής κυβέρνησης και κάτι λαμόγιων "αλληλέγγυων" που καταπάτησαν την...
μόνη πηγή εισοδήματός μου, με αποτέλεσμα να μην μπορώ ν ανταποκριθώ στις υποχρεώσεις μου. Γιατί φυσικά, αν πέρυσι το ξενοδοχείο είχε νοικιαστεί επίσημα απ τον ΟΗΕ για την φιλοξενία προσφύγων ή πουληθεί, σήμερα θα είχε σωθεί κι εκείνο, δεν θα χανα και το σπίτι μου που χάνω τώρα, ούτε θα κινδύνευα με πολυετή φυλάκιση για χρέη στο δημόσιο, η "κατάπτυστη", "πλουσία", "πουτάνα", "γύναιο", κλπ κλπ...
Και βεβαίως μην φανταστεί κανείς ότι αυτό που έχασα εγώ ευεργέτησε κανέναν φτωχό, άστεγο, πρόσφυγα κλπ κλπ. Απ τα χέρια της τράπεζας πήγε στα χέρια κάποιου πολύ πλούσιου, πραγματικά πλούσιου όμως, όσο δεν έχει διανοηθεί κανείς μας, σε εξευτελιστική τιμή σε σχέση με την πραγματική του αξία, και που τον έκανε ακόμα πιό πλούσιο.
Δεν έχω πλαντάξει στο κλάμα για την αξία του σε χρήμα που έχασα, ούτε γιατί δεν θα ξαναμπορέσω ποτέ να το έχω κι αυτό κι όλα όσα έχω χάσει τα χρόνια των μνημονίων, ούτε γιατί πιθανά αύριο δεν θα έχω καν σπίτι. Αλλωστε όταν το φτιαχνε αυτό ο πατέρας της μάνας μου, ο φαρμακοτρίφτης, πριν κάπου 70 χρόνια σαν "προικώο" της μάνας μου, έπαιρνε φτηνή γη σε μια περιοχή που μόνο τσακάλια κυκλοφορούσαν και δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι η περιοχή στις μέρες μας θα έφτανε να είναι μια απ τις ακριβότερες των προαστείων της Αθήνας.
Κλαίω για τις εικόνες που είναι στο μυαλό μου, μιας ολόκληρης ζωής.
Εμένα πιτσιρίκα να διαβάζω κάτω από ένα τεράστιο πεύκο καλοκαίρι με μια φέτα καρπούζι να τρέχουν τα ζουμιά παντού πάνω μου.
Την μάνα μου να με φωνάζει να φάω και να παίζω κρυφτό μαζί της.
Την προγιαγιά μου να τρέχει να με μαζέψει απ όταν ξεχνιόμουν.
Τον παππού μου να γελάει βροντερά ανεβασμένος πάνω στην μυγδαλιά να μου πετάει μύγδαλα και να μην τα πιάνω όλα.
Την γιαγιά μου να προσπαθεί να με μάθει να είμαι "κορίτσι" αντί για κατσίκι.
Τα ζώα που μάζευε απ το δάσος η μάνα μου, χτυπημένα, ταλαιπωρημένα και είχε οργανώσει αυτοσχέδιο ιατρείο για να τα κάνει καλά και να τα ξαναφήσει στην φύση, εκτός από σκυλιά και γατιά που και να τα διωχνες, δεν έφευγαν. Που αλλού να βρούν τόση αγάπη και φροντίδα. Μια φορά δεν έφευγε με τίποτα κι ένας σκατζόχοιρος που κατοικοέδρευσε στην κοιλιά μου μην αφήνοντας κανέναν να πλησιάσει κανά τρίμηνο αφού έγινε καλά!
Τα παιδικά μου πάρτυ που οργάνωνε η μάνα μου για τα γενέθλιά μου γεμάτα τρέξιμο, κρυφτό, σκοτωμένα γόνατα και πολλά γέλια.
Τον γάμο μου, που το πάρτυ έγινε εκεί με πολλούς φίλους να κυλιόμαστε γελώντας στα χώματα, να χορεύουμε, να τραγουδάμε.
Τον πατέρα μου που έζησε μετά τον πολύ πρόωρο θάνατο της μάνας μου μόνιμα εκεί, και την νύχτα που τον έβγαλα με το φέρετρό του από κεί.
Αυτά και πολλά άλλα. Που δεν υπάρχει πιά τίποτα χειροπιαστό να μου τα θυμίζει, παρά οι εικόνες σαν φλασιές στο μυαλό μου. Κι αυτό καλό είναι, εκτός αν πάθω καμμιά άνοια και δεν έχω ούτε αυτές.
Ξέρω ότι αυτή η ανάρτηση πιθανά θα χαρακτηριστεί σεντιμεντάλ μελό, ίσως υποκριτική, ή δεν ξέρω τι άλλο να φανταστώ. Οπως επίσης ότι θα τρολλαριστεί δεόντως απ τα γνωστά τσόλια.
Αλλά να σας πω κάτι; Χέστηκα τι πιστεύει και τι νομίζει καθένας για μένα.
Εγώ έτσι ένοιωσα, έτσι έγραψα.




* οι φωτο δική μας επιλογή...
Add To Facebook Add To Twitter Add To Yahoo Add To Reddit Fav This With Technorati Add To Del.icio.us Digg This Stumble This

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΕΓΕΡΘΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΣΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΞΕΧΝΑ ΤΟ

George Christodoulou είπε...

Είσαι ρομαντική στο μυαλό και σκληρή
στα λογια ΧΕΣΤΟΥΣ

kidonas είπε...

ΓΙΑΤΙ ΔΙΩΞΑΜΕ ΤΟΝ ΓΛΥΞΜΠΟΥΡΚ ΑΦΟΥ ΤΟΝ ΠΡΟΙΚΗΣΑΜΕ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΙΩΧΝΟΥΜΕ ΚΑΡΑΜΑΛΗΔΕΣ ΤΣΙΠΡΑΙΟΥΣ ΠΑΠΑΝΤΡΕΟΥ ΚΑΙ ΛΟΠΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ?.