Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Μήπως δεν είναι αυτοί οι «πραγματικοί» αγρότες;

Leon Kokotas

Απεργία των ναυτεργατών και «ανταπεργία» από τους αγρότες.
Μήπως δεν είναι αυτοί οι «πραγματικοί» αγρότες? Αν δεν είναι αυτοί που τραμπουκίζουν τους ναυτεργάτες οι «πραγματικοί» αγρότες, τότε ποιοι είναι και κυρίως που είναι?
Στην περίπτωση που δεν είναι στο λιμάνι να πετάνε πέτρες και φωτοβολίδες είναι σπίτι τους και αφήνουν την πελατεία των Κεφαλογιάννηδων και των Μητσοτάκηδων και της Χρυσής Αυγής να καθαρίσει την...
κατάσταση. Δεν με ενδιαφέρουν οι αριθμοί, έτσι και αλλιώς τη διαφορά στις κοινωνίες την κάνουν οι πρωτοπορίες. Στην περίπτωση της Κρήτης βρισκόμαστε απέναντι στο χαρακτηριστικό παράδειγμα του πως ανασυγκροτείται μέσω των πελατειακών δικτύων και πως δρα μια πρωτοπορία της Δεξιάς. Αντικομμουνιστική, με μίσος για την οργανωμένη και εν πολλοίς πολιτικοποιημένη εργατική τάξη.
Αυτά βέβαια λίγο θα μετρήσουν για το τμήμα της αριστεράς που φαντασιωνόταν τα πλατιά αντιμνημονιακά μέτωπα και χειροκροτούσε τους κρητικούς αγρότες όταν κατέβηκαν στην Αθήνα λες και διαδήλωναν τίποτε απεργοί του Πουτίλωφ.

Η κατάρρευση των αυταπατών που συνόδευαν την πρώτη κυβέρνηση του Σύριζα, για το μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου που στήριξε εκλογικά το εγχείρημα και το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, δεν σήμανε ότι κατάρρευσε ταυτόχρονα και η αφήγηση των «Πλατειών» που συνόδευε το εγχείρημα σε όλη την πορεία του, δηλαδή η απαίτηση για επιστροφή στο παρελθόν, «οι 300 στο Γουδί», όλοι είναι ίδιοι στην παραλλαγή του «η Χούντα δεν τελείωσε το ’73», άμεση δημοκρατία αλλά δεν υπάρχει Δεξιά και Αριστερά κλπ. Ο μικροαστός που συνθλίβεται συνήθως είναι και απογοητευμένος και στην καλύτερη περίπτωση θα περιμένει τον επόμενο σωτήρα που θα αναλάβει να τον σώσει και να τον επιστρέψει σώο και αβλαβή στο παρελθόν. Για ένα τμήμα τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Η ιδιώτευση και οι ατομικές λύσεις είναι και στρατολόγηση στα νέα πελατειακά δίκτυα, είναι μίσος για το τμήμα των υποτελών που έχουν εξασφαλισμένη εργασία και εισόδημα δουλεύοντας για το Δημόσιο, μίσος για τους «άλλους» που δεν έχουν να του προσφέρουν εισόδημα και απομυζούν πόρους που θα μπορούσαν να γίνουν επιδότηση για τα παιδιά του ώστε να μην εργαστούν ποτέ στη ζωή τους και πάει λέγοντας. Αυτά γίνονται ακόμη πιο επικίνδυνα σε μια κοινωνία που η αφήγηση της Δεξιάς περί του μνημονίου της Αριστεράς, γίνεται ηγεμονική, ενώ η κυβέρνηση του Σύριζα ξεπλένει τους Ναζί. Η αφήγηση περί προδοτών της αριστεράς και εθνικών μειοδοτών δυστυχώς δεν είναι ιδιοκτησία μόνο ενός τμήματος της ριζοσπαστικής Δεξιάς.
Δεν τολμάω καν να φανταστώ, πόσοι και με τι ορμή, θα πέρναγαν από πάνω μας αν γινόμασταν Βενεζουέλα.
Θα έλεγα λοιπόν, με αφορμή αυτά που συμβαίνουν στην Κρήτη, τώρα που τα σύννεφα πυκνώνουν πάνω από την ΕΕ, αντί να μετράμε πρόβατα και στρέμματα σιταριού για να αντιμετωπίσουμε την επισιτιστική κρίση, να σκεφτούμε το ενδεχόμενο να παίρναμε εμείς την εξουσία.
Τι αξία μπορεί να έχει, να είναι άψογα τα λογιστικά της αυτάρκειας και να αποτύχουν πολιτικά γιατί οι κουλάκοι κρύβουν τη σοδειά.
Add To Facebook Add To Twitter Add To Yahoo Add To Reddit Fav This With Technorati Add To Del.icio.us Digg This Stumble This

Δεν υπάρχουν σχόλια: