(BSc, PhD, MEd) Επίκουρος Καθηγητής Χημείας
Ως θεσμός οι στρατιωτικές παρελάσεις κρατάνε από τα χρόνια που ο Χίτλερ δυνάμωνε πολιτικά.
Είναι κωμικό και τραγικό να επιβιώνουν στην Ελλάδα σήμερα που οι Γερμανοί ξανάρχονται με της τρόικας το προσωπείο…
Ας αφήσουμε όμως το ζήτημα της κατάργησης της παρέλασης και να δούμε ποιο το νόημα του χαιρετισμού προς τους επισήμους.
Έχω κάνει κι εγώ πολλές παρελάσεις (και ως σημαιοφόρος του σχολείου)…και το να χαιρετήσουμε “σωστά” τους επισήμους ήταν...
“μεγάλης σημασίας”…Έτσι μας είχαν πει, έτσι κάναμε…
“μεγάλης σημασίας”…Έτσι μας είχαν πει, έτσι κάναμε…
Αλλά σήμερα, με τον φορολογικό Αρμαγεδώνα που ζούμε, με την φτώχεια και την ανεργία να σκοτώνουν το μέλλον (και το δικό μας αλλά και των παιδιών μας), πώς μπορούμε να διαμαρτυρηθούμε με “κόσμιο” και “θεσμικό” τρόπο;
Τα παιδιά που σήκωσαν χθες ένα μαύρο μαντήλι μπροστά στην Υπουργό Παιδείας διαμαρτυρήθηκαν και κόσμια και θεσμικά! Πήραν μέρος (στην ξεπερασμένη πια…) παρέλαση, έκαναν λοιπόν το “καθήκον” τους ως μαθητές αλλά την στιγμή του “χαιρετισμού” δεν υποτάχθηκαν αλλά τόλμησαν!
Σε αυτά τα παιδιά που εντός του θεσμικού παιχνιδιού, βρίσκουν τρόπους να περνάνε το μήνυμά τους, αξίζουν πολλά μπράβο! Και στους γονείς τους αλλά και στους δασκάλους τους.
Όλα τα άλλα (περί ασέβειας κλπ) είναι συντηρητικές λογικές…που μας οδήγησαν μέχρι εδώ…Δεν θέλουμε άλλη συντήρηση του υπάρχοντος σάπιου πολιτικού συστήματος αλλά φρέσκες ματιές και φρέσκα μυαλιά! Με ανατρεπτικές ιδέες…και ενίοτε με μαύρα μαντήλια!
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου