Κύπρος...

ΚΥΠΡΟΣ - ΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΟΗΕ - ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ

Η Κύπρος είναι το 3ο μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου μετά την Σικελία και τη Σαρδηνία. Κατοικήθηκε εξ΄ όσων οι πηγές αναφέρουν από Έλληνες, το 1500 π.χ. Το 800π.χ. και μετά είχαμε τις κατακτήσεις από τους Ασσυρίους, Αιγυπτίους και Πέρσες για 500 χρόνια περίπου, οπόταν και απελευθερώθηκε από τον Μ. Αλέξανδρο. Γύρω στο 58π.χ. κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους αλλά μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού βρίσκεται στην αγκάλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και συνεχίζει την ελληνικότητα του το νησί, οπόταν και επονομάζεται και «Νήσος των Αγίων». Κατακτάται μετά από τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο, τους Λουιζινιανούς για 300 χρόνια, τους Ενετούς για 80 χρόνια, τους Τούρκους για 300 χρόνια και τελικά τους Άγγλους για 80 χρόνια μετά από τη...

συνθήκη του Βερολίνου που υπέγραψαν με την Τουρκία, οι δυο χώρες.

Από τότε που πρωτοκατοικήθηκε και μέχρι σήμερα, η Κύπρος πολλούς αφέντες άλλαξε, αλλά δεν άλλαξε καρδιά. Οι κάτοικοι της κατά απόλυτη πλειοψηφία μιλούν την Ελληνική γλώσσα, διατηρεί τον Ελληνικό της χαρακτήρα και έχει θρησκεία που είχαν και έχουν οι Έλληνες.

Μετά τον αγώνα της ΕΟΚΑ 1955 – 1959 εναντίον των Άγγλων για απελευθέρωση και ένωση με την μητέρα Ελλάδα, η Κύπρος δεν δικαιώνεται και αποκτά κολοβή ανεξαρτησία και επονομάζεται Κυπριακή Δημοκρατία. Μετά το δοτό Σύνταγμα του 1960 και τη συνθήκη Ζυρίχης – Λονδίνου, που ουσιαστικά εγκαθιδρύουν μια Δημοκρατία δυο εθνοτήτων, την ελληνοκυπριακή που αποτελούσε το 82% του πληθυσμού και την τουρκοκυπριακή με 18% με υπερδικαιώματα ως μειοψηφία, ήταν φυσικό να αρχίσουν πάλι και συνεχίζουν εχθροπραξίες και βάσανα του Κυπριακού λαού. Παρ΄ όλο που υπάρχει ο ΟΗΕ το Συμβούλιο Ασφαλείας αλλά και όλοι οι άλλοι οργανισμοί, ακόμα και η Ε.Ε. που επαίρονται ότι είναι προασπιστές της Ειρήνης της Ελευθερίας των Λαών και εφαρμογής των συνθηκών για ανθρώπινα δικαιώματα ουσιαστικά ειρήνη, ασφάλεια και δικαιοσύνη, δεν εφαρμόζεται. Τελικά δεν υπάρχει τίποτε που να εφαρμόζει αποφάσεις και ψηφίσματα των διεθνών αυτών οργάνων. Εφαρμόζεται η απόφαση που επιθυμεί ο Δυνατός.

Μ΄ αυτό τον πρόλογο πάμε τώρα να δούμε μερικά από τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και του Συμβουλίου Ασφαλείας, που αφορούν την Κυπριακή Δημοκρατία μετά την Ανεξαρτησία και μετά που οι Τουρκοκύπριοι προκάλεσαν τις διακοινοτικές ταραχές στην Κύπρο και η Τουρκία ουσιαστικά εισέβαλε στο νησί και βομβάρδιζε, κατέστρεφε ή δημιουργούσε παραστρατιωτικές καταστάσεις μέχρι που της δόθηκε η ευκαιρία με το προδοτικό πραξικόπημα και κατέλαβε και κρατεί σήμερα το 36% του εδάφους της Κύπρου. Θα διαχωρίσω δε τις παρεμβάσεις των Ηνωμένων Εθνών και του Συμβουλίου Ασφαλείας που είναι η βάση του θέματος μου, σε 3 περιόδους.

Πρώτη περίοδος μετά την ανεξαρτησία. Η πρώτη παρέμβαση του Συμβουλίου Ασφαλείας στην Κύπρο έγινε το Μάρτιο του 1964 με αφορμή τις διακοινοτικές ταραχές και τις απειλές της Τουρκίας να εισβάλει στο νησί. Το Συμβούλιο υιοθέτησε ομόφωνα το Ψήφισμα 186 με το οποίο, μεταξύ άλλων, ζήτησε από την κυβέρνηση της Κύπρου να πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να σταματήσει τη βία και την αιματοχυσία στο νησί και ζήτησε επίσης την εγκαθίδρυση της ειρηνευτικής δύναμης στην Κύπρο, με τη συναίνεση της Κυπριακής κυβέρνησης, όπως προβλέπεται για τις ειρηνευτικές δυνάμεις αυτού του είδους. Το ψήφισμα αυτό και τα μεταγενέστερα που επικαλούνται τη συναίνεση της Κυπριακής κυβέρνησης για την ανανέωση της παραμονής της UNFICYP, είχαν την περίοδο εκείνη μεγάλη σημασία, καθώς αποδέχονται πανηγυρικά την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως τη νόμιμη κυβέρνηση που εκπροσωπεί το κράτος. Ως γνωστόν, μετά από την ανταρσία των Τουρκοκυπρίων και την αποχώρηση των, από τα κρατικά όργανα, οι Τουρκοκύπριοι και η Τουρκία, αλλά κανείς άλλος πέραν αυτών, δεν αποδέχονται ως νόμιμη κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας την κυβέρνηση που αποτελείται μόνο από Ελληνοκύπριους. Άλλωστε ως ιστορικές πηγές, αναφέρουν η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι, ποτέ δεν ήταν ευχαριστημένοι από την λύση που πήρα και τα υπερδικαιώματα τους και επιθυμούσαν την διχοτόμηση. Με το ψήφισμα αυτό, το Συμβούλιο Ασφαλείας, όπως εξάλλου και το σύνολο της διεθνούς κοινότητας, απέρριψε έμμεσα αλλά σαφέστατα αυτές τις αιτιάσεις.

Με το Ψήφισμα 193 της 9ης Αυγούστου 1964 το Συμβούλιο Ασφαλείας απηύθυνε επείγουσα έκκληση προς την Τουρκία να τερματίσει αμέσως το βομβαρδισμό και τη χρήση στρατιωτικής βίας εναντίον της Κύπρου, όταν βομβάρδιζαν τότε την περιοχή Τυλληρίας με βόμβες ΝΑΠΑΛΜ και σκότωναν αδιακρίτως τον άμαχο πληθυσμό.

Στα χρόνια που ακολούθησαν το Συμβούλιο Ασφαλείας ανανέωνε την παραμονή της UNFICYP για τρεις ή έξι μήνες, κατά περίπτωση, εκφράζοντας ανελλιπώς την προσδοκία για πρόοδο προς μία οριστική επίλυση του Κυπριακού προβλήματος που θα καθιστούσε δυνατή την απόσυρση ή την ουσιαστική μείωση του αριθμού της Δύναμης. Παράλληλα, ζητούσε μέγιστη δυνατή αυτοσυγκράτηση για την αποφυγή επιδείνωσης της κατάστασης και την επίτευξη των σκοπών του ΣΑ.

Δεύτερη Περίοδος μετά το 1974 μέχρι την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Ερχόμενοι στην δεύτερη περίοδο, αυτή που ακολούθησε την τουρκική εισβολή, το Συμβούλιο Ασφαλείας αντέδρασε άμεσα στις 20 Ιουλίου 1974 με το ομόφωνο Ψήφισμα 353. Σε αυτό εξέφρασε τη σοβαρή ανησυχία του για την κατάσταση που οδήγησε σε σοβαρή απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Το λεκτικό αυτό παραπέμπει στο άρθρο 39 και το Κεφάλαιο 7 του Καταστατικού Χάρτη, το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε δεσμευτικές αποφάσεις και σε μέτρα εξαναγκασμού σε βάρος της Τουρκίας. Ωστόσο, το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν επικαλέστηκε ρητά το Κεφάλαιο 7, ούτε έλαβε κάποια μέτρα εναντίον της Τουρκίας, αλλά αρκέστηκε στο να καλέσει όλα τα κράτη να σεβαστούν την κυριαρχία, ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου, και όλα τα μέρη να τερματίσουν τις εχθροπραξίες. Χρησιμοποίησε, πάντως, επιτακτικό λεκτικό, απαιτώντας (demands), τον άμεσο τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης που παραβίαζε την κυριαρχία, ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου, ενώ ζήτησε (requests) (δεν απαίτησε αυτό), την αποχώρηση χωρίς καθυστέρηση του ξένου στρατιωτικού προσωπικού που δεν προβλέπονταν από διεθνείς συμφωνίες (άλλωστε πως θα εφάρμοζε τέτοια απόφαση). Κάλεσε επίσης την Ελλάδα, την Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο, τις εγγυήτριες δυνάμεις, δηλαδή, να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις για την αποκατάσταση της συνταγματικής κυβέρνησης στην Κύπρο.

Άμεση ήταν επίσης η αντίδραση του Συμβουλίου και κατά τη δεύτερη φάση της εισβολής. Το Συμβούλιο Ασφαλείας εξέδωσε το ομόφωνο Ψήφισμα 357 στις 14 Αυγούστου 1974, με το οποίο κάλεσε και πάλι όλα τα μέρη να εφαρμόσουν χωρίς καθυστέρηση όλες τις πρόνοιες του προγενέστερου Ψηφίσματος 353 της 20Ης Ιουλίου. Παράλληλα, κάλεσε πάλι σε διαπραγματεύσεις για την αποκατάσταση της συνταγματικής κυβέρνησης στην Κύπρο.

Στις 15 Αυγούστου υιοθέτησε ομόφωνα το Ψήφισμα 358 με το οποίο επέμενε στην πλήρη εφαρμογή όλων των προγενέστερων ψηφισμάτων.

Την επομένη, στις 16 Αυγούστου, υιοθέτησε το Ψήφισμα 360, στο οποίο χαρακτηρίζει ρητά την κατάσταση ως πλέον σοβαρή απειλή για την ειρήνη και ασφάλεια στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και πάλι αρκείται σε προτροπή (urges) προς τα μέρη να συμμορφωθούν με όλες τις πρόνοιες των προγενέστερων ψηφισμάτων, συμπεριλαμβανομένων αυτών που αφορούσαν την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων. Στο ίδιο ψήφισμα καταγράφει την επίσημη αποδοκιμασία του για τις μονομερείς στρατιωτικές ενέργειες, εκ μέρους της Τουρκίας, σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Πουθενά όμως δεν ανέφερε ότι η Τουρκία διενήργησε εισβολή στην Κύπρο μέχρι και σήμερα και ότι επιτακτικά θα πρέπει να αποσύρει τα Τουρκικά στρατεύματα από το νησί έστω και μέρους των.

Ακολούθησε το Ψήφισμα 361 στις 30 Αυγούστου 1974 που αφορούσε τις ανθρωπιστικές πτυχές και την ανθρωπιστική βοήθεια προς τα θύματα των εχθροπραξιών και για τις δυο πλευρές.

Στη συνέχεια, το Συμβούλιο Ασφαλείας υιοθέτησε το Ψήφισμα 365 της 13ης Δεκεμβρίου 1974 με το οποίο ενέκρινε και υιοθέτησε το ομόφωνο με ημερομηνίας 1/11/1974 Ψήφισμα – απόφαση με αρ. 3212 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, (το οποίο μας ανέλυε εκτεταμένα ο καθηγητής μας Δ. Κ.) που προέτρεπε την ταχεία αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων, και συμφώνως του οποίου το Συμβούλιο προέτρεπε πάλι τα μέρη να το εφαρμόσουν. Οι προτροπές και οι συστάσεις δεν είναι νομικά δεσμευτικές. Ωστόσο, πιο επιτακτικό είναι το μεταγενέστερο Ψήφισμα 367 της 12ης Μαρτίου 1975 με το οποίο το Συμβούλιο ζητούσε (calls for) την επείγουσα και αποτελεσματική εφαρμογή όλων των προνοιών του Ψηφίσματος της Γενικής Συνέλευσης το οποίο υιοθέτησε και το ίδιο το Συμβούλιο Ασφαλείας.

Σημειώστε ότι η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών με τις αποφάσεις της που έλαβε μεταγενέστερα, επικυρώνει τις αποφάσεις της 3312 και 3395 που ήταν οι βασικές για αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης στην Κύπρο. Το 1977 και 1978 μάλιστα ανεφέρθη ότι η συνέχιση της κατάστασης στην Κύπρο, θέτει σε κίνδυνο την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια (9/11/1977) και το 1978 (πάλι 9/11/1978) αναφέρονται στην απόφαση 3212 και εκφράζουν τη λύπη τους που δεν εφαρμόζονται οι αποφάσεις τους και εντονότερα συστήνει στο Συμβούλιο Ασφαλείας όπως εξετάσει το θέμα εφαρμογής των με πρακτικά μέτρα, συμφώνως του καταστατικού χάρτου των Ηνωμένων Εθνών, για την διασφάλιση της εφαρμογής των αποφάσεων για το Κυπριακό, ΑΛΛΑ ΤΙΠΟΤΕ δεν γίνεται.

Τρίτη περίοδος: Μετά την ανακήρυξη του Ψευδοκράτους. Προχωρώντας τώρα στη τρίτη περίοδο, αυτή που ακολουθεί την ανακήρυξη του ψευδοκράτους, θα σταθούμε σε δύο ιδιαίτερα σημαντικά ψηφίσματα. Το πρώτο είναι το 541 της 18ης Νοεμβρίου 1983 που υιοθετήθηκε με 13 ψήφους υπέρ, μία εναντίον από το Πακιστάν, και την αποχή της Ιορδανίας. Σε αυτό, το Συμβούλιο αποδοκιμάζει τη σκοπούμενη απόσχιση τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, θεωρεί την ανακήρυξη του ψευδοκράτους νομικά άκυρη, ζητεί την απόσυρσή της και καλεί όλα τα κράτη να μην αναγνωρίσουν κανένα άλλο κράτος στην Κύπρο πέραν της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Το δεύτερο Ψήφισμα είναι το 550 της 11ης Μαϊου 1984. Για πρώτη φορά το Συμβούλιο χρησιμοποιεί τη λέξη «condemns», καταδικάζει δηλαδή όλες τις αποσχιστικές πράξεις, συμπεριλαμβανομένης της ανταλλαγής πρέσβεων ανάμεσα στην Τουρκία και την Τουρκοκυπριακή ηγεσία, τις κηρύσσει παράνομες και ζητεί την άμεση απόσυρσή τους. Καλεί εκ νέου όλα τα κράτη να μην αναγνωρίσουν την «ΤΔΒΚ», και τα καλεί επίσης να μην διευκολύνουν ούτε να συνδράμουν με οποιονδήποτε τρόπο την αποσχιστική αυτή οντότητα. Επίσης, θεωρεί απαράδεκτες τις προσπάθειες εποικισμού των Βαρωσίων και ζητεί την μεταφορά της περιοχής υπό τη διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών.

Είναι η πρώτη και τελευταία αναφορά σε εποικισμό στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Προφανώς ήταν οι προχωρημένες αυτές πρόνοιες που οδήγησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες να απέχουν και να μην ψηφίσουν υπέρ του ψηφίσματος, το οποίο επίσης καταψήφισε το Πακιστάν.

Τα ψηφίσματα που ακολούθησαν μέχρι το 1990 ήταν ψηφίσματα ρουτίνας που ανανέωναν τη θητεία της UNFCYP και ζητούσαν από τον ΓΓ των ΗΕ να συνεχίσει τις καλές υπηρεσίες του.

Το επόμενο Ψήφισμα ορόσημο είναι το 649 της 12ης Μαρτίου 1990, το οποίο υιοθετήθηκε ομόφωνα και στο οποίο γίνεται για πρώτη φορά αναφορά στις παραμέτρους επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος. Σε αυτό, το Συμβούλιο Ασφαλείας, μεταξύ άλλων, καλεί τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων να συνεχίσουν τις προσπάθειες για την επίτευξη μίας αμοιβαία αποδεκτής λύσης που θα προνοεί την εγκαθίδρυση μίας ομοσπονδίας που θα είναι δικοινοτική ως προς τις συνταγματικές πτυχές και διζωνική ως προς τις εδαφικές πτυχές, και συμβατή με τις συμφωνίες υψηλού επιπέδου του 1977 Μακαρίου - Ντενκτάς και του 1979, Κυπριανού – Ντενκτάς, που πιστεύω ότι τις γνωρίζετε .

Στο μεταγενέστερο Ψήφισμα 716 της 11ης Οκτωβρίου 1991, το Συμβούλιο Ασφαλείας πήγε ένα βήμα παραπέρα και επιβεβαίωσε ότι η θέση του για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος εδράζεται σε ένα Κυπριακό κράτος αποτελούμενο από δύο πολιτικά ίσες κοινότητες, (αν είναι δυνατό το 82% να εξισωθεί με το 18%) όπως αυτό ορίστηκε από το ΓΓ στην Έκθεσή του της 8ης Μαρτίου 1990. Σε αυτήν, ο ΓΓ είχε αναφέρει τα εξής: «Παρόλο που πολιτική ισότητα δεν σημαίνει ίση αριθμητική συμμετοχή σε όλα τα όργανα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και στη διοίκηση, θα πρέπει (η ισότητα) να αντανακλάται, μεταξύ άλλων, με διάφορους τρόπους: όπως (ι) στην προϋπόθεση ότι το σύνταγμα του Ομοσπονδιακού κράτους θα εγκρίνεται ή θα τροποποιείται με τη σύμφωνη γνώμη και των δύο κοινοτήτων, (ιι) στην αποτελεσματική συμμετοχή και των δύο κοινοτήτων σε όλα τα όργανα και αποφάσεις της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, (ιιι) σε εχέγγυα που θα διασφαλίζουν ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν θα έχει την εξουσία να υιοθετεί μέτρα ενάντια στα συμφέροντα μίας κοινότητας, και (ιν) στην ισότητα και τις ταυτόσημες εξουσίες και λειτουργίες των δύο ομόσπονδων πολιτειών» και άλλα. Το Συμβούλιο κάλεσε τα μέρη να μείνουν πλήρως προσηλωμένα σε αυτές τις αρχές και να διαπραγματευτούν εντός του πλαισίου τους, χωρίς να εισαγάγουν έννοιες που έρχονται σε αντίθεση με αυτό το πλαίσιο.

Το Ψήφισμα 750 της 10ης Απριλίου 1992 επιβεβαίωσε τα προαναφερθέντα δύο ψηφίσματα και προσέθεσε στις παραμέτρους μίας διευθέτησης τη μία κυριαρχία και διεθνή προσωπικότητα και τη μία ιθαγένεια. Το ίδιο Ψήφισμα υιοθέτησε τη δέσμη ιδεών του ΓΓ ως κατάλληλη βάση για την επίτευξη ενός συνολικού πλαισίου συμφωνίας. Ως γνωστόν, η προηγηθείσα δέσμη ιδεών Γκάλι δεν έγινε δεκτή.

Τα επόμενα χρόνια μέχρι το Σχέδιο Αννάν, το Συμβούλιο Ασφαλείας υιοθετούσε δύο ψηφίσματα το χρόνο για την ανανέωση της παραμονής της UNFICYP, τα οποία επαναβεβαίωναν το περίγραμμα και τις παραμέτρους επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος που προαναφέρθηκαν, και στα οποία γίνονταν επίσης αναφορές σε μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, που περιελάμβαναν, μεταξύ άλλων, και τη μείωση των στρατιωτικών δαπανών της Κυπριακής Δημοκρατίας. ……… Αλλά όχι της Τουρκίας που είχε 40.000 στρατό με πλήρες σύγχρονο στρατιωτικό υλικό, που απέχει 60 μίλια από την Κύπρο . Σαν και η Κύπρος είναι η χώρα των εκατομμυρίων κατοίκων και απειλεί την Τουρκία. Ή σαν να και είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Τουρκία και θα εξολοθρεύσει τους Τουρκοκύπριους που κατοικούσαν στο νησί. Εδώ να αναφέρω ότι ο τότε Πρωθυπουργός της Τουρκίας, ανέφερε σε ομιλία του, ότι τα αεροπλάνα τους, σε 6 λεπτά μπορούν να υπερίπτανται πάνω από την Κύπρο. Πόσο μάλλον οι πύραυλοι που διαθέτει.

Φτάσαμε στο γνωστό σε όλους σχέδιο Ανάν και την ένταξη μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αναμέναμε, δυστυχώς μάταια, κάποια απόδοση δικαίου ή προστασία από τους μεγάλους αυτούς θεσμούς ή οργανισμούς. Δυστυχώς το σχέδιο Ανάν δεν βασιζόταν ούτε σεβόταν τις Αρχές Δικαίου, ούτε και τα ίδια τα ψηφίσματα που σας ανέφερα πιο πάνω. Καταπατούσε κάθε Νομική Αρχή για Ομοσπονδία και εφεύρε νέους δόκιμους όρους της Ομοσπονδίας που τελικά ήταν Συνομοσπονδία, αλλά και με δικαιώματα επικράτησης των Τούρκων και στη Ελληνοκυπριακή πολιτεία (states) Έτσι μόνο στήριγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν, είναι και θα παραμένει η Ελλάδα και κάποιες άλλες φίλες δημοκρατικές χώρες. Πρέπει να γίνουν οι κατάλληλοι σχεδιασμοί και συμμαχίες για να αντικρούσουμε τον Τουρκικό επεκτατισμό. Θεωρώ (και πάντοτε τόλεγα) ότι αν η Τουρκία αφεθεί ως λύκος «φορώντας προβιά προβάτου», να σεργιανίζει και να δημιουργεί την πολιτική της λησμονιάς των εθνοκαθάρσεων που έκαναν οι Αττίλες, κατά τα τελευταία 100 χρόνια. (Να μην πάμε στα παιδομαζώματα πιο πριν), σε λίγα χρόνια θα αρχίσει να επιτελεί τους ιστορικούς της στόχους για κατάληψη όλης της Κύπρου, του Αιγαίου και της Θράκης. Με το «εμπόριο λαθρομεταναστών» δε που αποβιβάζει στα νησιά της Ελλάδας, στη Θράκη και στην Κύπρο και άλλα, θα δημιουργήσει το Γ΄ Αττίλα, αλλάζοντας το δημογραφικό χαρακτήρα των Ελληνικών περιοχών και δημιουργίας μουσουλμανικών μεν αλλά με τουρκική σκέψη, μειονοτήτων.

Μόνο οδυνηρή υποχώρηση στην Κύπρο ή αλλού θα την αναχαιτίσει και θα διακόψει και σταματήσει τις ορέξεις της, αυτές.

Προσπάθησα να αποδώσω στον λίγο χρόνο που είχα και χωρίς να θέλω να σας κουράσω, κάποιες νομικές διαστάσεις του λεγόμενου Κυπριακού θέματος που μετά έγινε ζήτημα και τώρα πρόβλημα. Δεν ξέρω για ποιους λόγους και γιατί είναι πρόβλημα και αρέσκονται κάποιοι και μάλιστα Κυβερνώντες στην Ελλάδα και Κύπρο, να το αποκαλούν έτσι και όχι εθνικό θέμα.

Το Κυπριακό έχει βαθιές ιστορικές ρίζες και αποτελεί κλασσική περίπτωση διεθνούς προβλήματος εισβολής και κατοχής από ξένες δυνάμεις εδάφους κράτους – μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Εθνών. Το Κυπριακό συνιστά χαρακτηριστική περίπτωση συνεχούς, κατάφωρης και μαζικής παραβίασης βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών από την Τουρκία. Ο γενικά παραδεδεγμένος στόχος της επίλυσης του Κυπριακού όπως αποτυπώνεται στις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών είναι η ενοποίηση του νησιού και η ειρηνική συνύπαρξη των δύο κοινοτήτων στο πλαίσιο ενός ενιαίου κράτους υπό ομοσπονδιακή μορφή.

Η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 δημιούργησε νέα δεδομένα που αποτελούν θεμελιώδεις παραμέτρους της επίλυσης του Κυπριακού, καθώς πλέον η οποία λύση θα πρέπει να είναι απολύτως συμβατή με το θεσμικό και νομικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και βεβαίως με τις αρχές και τις αξίες στις οποίες στηρίζεται.

Η Άγκυρα προσπαθεί εδώ και έξι δεκαετίες να ανατρέψει τη συμφωνία της Λοζάνης (1924) η οποία καθόρισε και την Ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο.

Ανέτρεψε το ισοζύγιο με τις σφαγές του 1948, του 1955 και του 1964 στη Πόλη και επιδιώκει να ανατρέψει και το ισοζύγιο στο Αιγαίο.

Ο Βύρων Θεοδωρόπουλος στο βιβλίο του " ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ" γράφει: " Ο τουρκικός χώρος στα σύνορα που καθόρισε τη Συνθήκη της Λοζάνης έχει από στρατιωτικοπολιτική άποψη 3 χαρακτηριστικά."

1. Περιλαμβάνει το σύμπλεγμα των Στενών που ελέγχει το πέρασμα από τον Εύξεινο στη Μεσόγειο και από την Ευρώπη στην Ασία.

2. Περιλαμβάνει τους ορεινούς όγκους του νοτίου Καυκάσου και του Ανατολικού Ταύρου που ελέγχουν την πρόσβαση από Βορρά προς Μεσοποταμία, την κοιλάδα ανάμεσα στον Τίγρη και Ευφράτη.

3. Έχει εκτεταμένα ημιπεδινά σύνορα προς Συρία και εκτείνεται στις ακτές που σκεπάζουν πλευρικά όλη την ανατολική εσοχή της Μεσογείου.

Η Τουρκία βρίσκεται ανάμεσα σε τρεις κόσμους τον Μεσογειακό, τον Σοβιετικό και τον Αραβοπερσικό, όπως και η Ελλάδα με κύριο υποστηριχτή της την Ευρώπη. Ως εκ τούτου μεταβάλλονται τα πολιτικά δεδομένα και δίδεται περισσότερο ή λιγότερο στρατιωτικοπολιτικό βάρος στα γεωγραφικά χαρακτηριστικά της Τουρκίας.

Ο " τουρκικός χώρος" και η σημασία του είναι η βάση της αντίληψης που επικρατεί στην Τουρκία του Κεμάλ, των στρατηγών αλλά και του Ερντογάν. Όλοι από την Κεντρική Ασία μέχρι τα Βαλκάνια και τη Λιβύη "οφείλουν" να σέβονται τις Τουρκικές επιδιώξεις. Οι επιδιώξεις της για την Κύπρο και την ΑΟΖ που καθορίστηκε για την Κυπριακή Δημοκρατία είναι παράλογες. Βλέπουμε και ακούμε σήμερα από όλες σχεδόν τις χώρες, Ευρώπη – Αμερική – Ρωσσία, ότι η Κύπρος ως κράτος διατηρεί το δικαίωμα εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην ΑΟΖ. Μια δυσμενής συνέπεια που θα είχε η αποδοχή του σχεδίου ΑΝΑΝ από τον Κυπριακό λαό θα ήταν η εκμετάλλευση από Άγγλους και Τουρκοκύπριους που θα καθόριζαν την ΑΟΖ ως κυρίαρχοι στην περιοχή. Η Τουρκία του Ερντογαν συνεχίζει να απαιτεί δικαιώματα που δεν της ανήκουν για την Κύπρο αλλά και για το Αιγαίο δεν αφορούν μόνο κάποια οικονομικά δικαιώματα. Αποβλέπουν στο να καταλάβουν πλήρως τη Κύπρο και να εξαφανίσουν το δικαίωμα της Ελλάδας να προστατεύει τα νησιά της. " Αν το Αιγαίο χαθεί, χάνεται η χώρα." Αυτό το δόγμα του Ελευθέριου Βενιζέλου ισχύει και σήμερα. Και εγώ συμπληρώνω αν η Τουρκία δεν υποστεί ήττα στο θέμα της Κύπρου, τότε θα ξεκινήσει μάχη στην Ελλάδα στο Αιγαίο και στη Θράκη.

Και παρ΄ όλο που δεν σκόπευα να ξεφύγω από το πλαίσιο του θέματος που ανέπτυξα, επεκτάθηκα και λίγο στην ιστορική σκοπιά του, όπως τα παράθεσα πολύ συνοπτικά προηγουμένως. Θα συνεχίσω προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα, για να αναφέρω μόνο 3 βάσεις, μεταξύ άλλων, που πρέπει να θέσουν στις προτεραιότητες τους, με βάση τις οποίες στοχευμένα να εργαστούν οι κυβερνήσεις τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα, για να αναμένουν επιτυχία στους αγώνες τους.

1. Ο λαός να είναι ενωμένος, αποφασισμένος και σύσσωμος μακρυά από κομματικές τοποθετήσεις να αγωνιστεί για επιτυχία της κοινής πανεθνικής γραμμής για άμυνα και ελευθερία κι επιτυχία των στόχων που θα χαραχθούν ή θα θέσουν οι επαΐοντες για τη Εθνική Σωτηρία.

2. Ύπαρξη στρατιωτικής δύναμης με συνεισφορά και θυσίες απ΄ όλους για την αγορά των καλύτερων οπλικών συστημάτων, τόσο για άμυνα όσο και για επίθεση.

3. Με διπλωματία και ορθολογισμό να επιλέξουμε τους συμμάχους που θα μας συμπαρασταθούν στους αγώνες μας και μαζί να δημιουργήσουμε τη ευνοϊκή ατμόσφαιρα για να αλληλοϋπόστηρίζουμε τα συμφέροντα μας, διαχρονικά, ενάντια αυτών που μας επιβουλεύονται.

Όλα αυτά μπορούν να πραγματοποιηθούν για την σωτηρία της Κύπρου μας αλλά και της Ελλάδας.

Άλλωστε ως Δικηγόροι - Νομικοί έχοντας ως βάθρο τις νομικές μας γνώσεις και με τον λόγο μας μπορούμε να προκαλέσουμε και πιέσουμε τους Κυβερνώντες, να θέσουν αυτές τις βάσεις, στην εφαρμογή της πολιτικής τους, για την επίτευξη και επικράτηση της ειρήνης στην περιοχή μας.

Τελειώνω ευχόμενος όπως πάντοτε εφαρμόζονται οι γενικές αρχές του Δικαίου, για όλους τους λαούς, δυνατούς και αδυνάτους και γενικότερα, όλων των άλλων αρχών του Διεθνούς δικαίου, αλλά και την αποκατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως προβλέπονται στο Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και στις σχετικές διεθνείς συμβάσεις. Εμείς που ζήσαμε τόσους πολέμους, δεν μπορούμε παρά μόνο να είμαστε εναντίον της επιλογής των όπλων και να προσπαθούμε αλλά και να ευχόμαστε να επικρατεί μόνιμα ΕΙΡΗΝΗ και ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ στη περιοχή και σ΄ όλο τον κόσμο.

Γεώργιος Παπαντωνίου

Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Λευκωσίας