Αμετανόητοι...

Από το "ΔιαΔίχτυ"

Το πογκρόμ που ετοιμάζει και πάλι η κυβέρνηση σε βάρος των ελλήνων με το επιχείρημα της καταστολής ή του περιορισμού της φοροδιαφυγής είναι μία ακόμα ένδειξη της αναποτελεσματικότητας της κυβέρνησης.

Πρώτον η κυβέρνηση προσπαθεί να καλύψει τα σημερινά ελλείμματα με ιστορίες από το παρελθόν.

Δεύτερον, χρησιμοποιεί μεθόδους που δεν μπορεί να γίνουν αποδεκτές, όπως αυτή της μαζικής και καθολικής διαπόμπευσης.

Τρίτον, δείχνει ότι τελικώς και αυτή η κυβέρνηση είναι στραμμένη στο παρελθόν.

Έχουμε πολλάκις εκφράσει την αντίθεση μας με το πογκρόμ, με την...

δημόσια μαζική διαπόμπευση, Η δημοσιοποίηση ονομάτων που χρωστάνε στην Εφορία, είναι αδίκημα εξίσου απεχθές με αυτό της φοροδιαφυγής. Κανείς δεν μπορεί να διασφαλίσει ότι δεν θα εκτεθούν άνθρωποι μαζικά (οικογένειες ολόκληρες) επειδή ο πατέρας πτώχευσε, η ατύχησε επιχειρηματικά ή δεν έχει να πληρώσει για λόγους καθαρά οικονομικούς. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι μπορεί να δουν το όνομα τους, οι αδύναμοι, αυτοί που δεν έχουν τρόπο να αντιδράσουν και τελικώς οι λιγότεροι ένοχοι.

Το ουσιαστικό όμως με την εμμονή της κυβέρνησης είναι η προσπάθεια να δικαιολογήσει ένα ολόκληρο σύστημα δεκαετιών, με τρόπο ηθικολογικό. Κάνοντας πως δεν αντιλαμβάνεται ότι η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα είναι θεσμοθετημένη και νομοθετημένη. Και πως η διανομή του πλούτου γινότανε από το ίδιο το κράτος και την ελίτ, κάτω από το τραπέζι με εκ των προτέρων συμφωνίες. Κάνουν πως δεν αντιλαμβάνονται ότι η διαφθορά στο δημόσιο είναι αποτέλεσμα συνδιαλλαγής της νομενκλατούρας με την πολιτική ηγεσία.

Τρανή απόδειξη, η «συμφωνία» κάτω από το τραπέζι για τους μισθούς των εφοριακών, που έγινε γνωστή λόγω της αντίθεσης των άλλων υπαλλήλων. Έχει δε τον πετυχημένο τίτλο «προσωπική διαφορά».

Το πρακτικό αποτέλεσμα είναι ότι όταν τα λεφτά υπήρχαν, δεν έφταναν στα δημόσια ταμεία αλλά σε προσωπικές τσέπες.

Τώρα ψάχνουν ψύλλους στ άχυρα, καταστρέφοντας αυτούς που δουλεύουν και παράγουν. Έχοντας βάλλει στο συρτάρι όλες τις μεγάλες υποθέσεις διαφθοράς (βλέπει Siemens) η διαλεύκανση των οποίων θα μπορούσε να φέρει και μικρό μέρος έστω από τα κλεμμένα, θα κρεμάσουν στα μανταλάκια κάποιον που πτώχευσε ή δεν άντεξε στην κρίση.

Το μόνο που δεν κάνουν, είναι να βάλλουν κανόνες σύμφωνους με την πραγματικότητα ώστε η χώρα να παράγει και να αποδώσει μέρος του πλούτου στα κοινά. Είναι αμετανόητα στραμμένοι στο παρελθόν και ας λένε το αντίθετο.