Μιζέρια ΣΤΟΠ*

Από το "aixmi"
Ελίζα Μπενβενίστε

Τέσσερις μέρες το παλεύω αυτό το κομμάτι. Το γράφω και το ξαναγράφω. Μου φαίνεται ξενέρωτο, σαν να ακούγεται στο «Pulp fiction» το σάουντρακ της «Μελωδίας της Ευτυχίας». Όταν όλες οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από την αναδιάρθρωση του χρέους, τα νέα σκληρά μέτρα, τις απολύσεις, τις ατελείωτες απεργίες, την Κερατέα, τη φοροδιαφυγή και την Τρόικα και το...
 πότε επισκέπτεται τη χώρα, τον Παπακωνσταντίνου και… την τουαλέτα, αν γράψεις κάτι θετικό, είσαι από γραφικός (στην καλύτερη περίπτωση) μέχρι ύποπτος, που «αποπροσανατολίζεις την κοινή γνώμη από τα αληθινά της προβλήματα».

Το συγκεκριμένο προβληματισμό πυροδότησαν τρία πράγματα. Το πρώτο ήταν ένα άρθρο σε γυναικείο περιοδικό για μία νέα κοπέλα που μετακόμισε με το φίλο της στη Νέα Υόρκη προς αναζήτηση καλύτερων συνθηκών ζωής και εργασίας. Πραγματικά, βρήκε αυτό που έψαχνε: καλύτερη και καλά αμοιβόμενη δουλειά, αναβαθμισμένη καθημερινότητα –από τις δημόσιες υπηρεσίες μέχρι τα πολιτιστικά δρώμενα- και ένα πολύ ενδιαφέρον πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Τι της έλειπε από την Ελλάδα; Οι γονείς της (λογικό) και η βόλτα με το φίλο της κάτω από την Ακρόπολη, τρώγοντας ένα παγωτό χωνάκι μηχανής.

Μάλιστα. Η κοπέλα ζούσε στο Μανχάταν, στο κέντρο του κόσμου, με μουσεία, θέατρα, εστιατόρια, delicatessen, καταστήματα και νέα ρεύματα σε όλα, και αναπολούσε μια βόλτα στην Πλάκα ενώ ίσως έπαιζε νοερά στο μυαλό της και το «λιωμένο παγωτό κυλάει στο χέρι» των Ξύλινων Σπαθιών. Εμείς, έχουμε πρόχειρη μέσα στα πόδια μας την ανάμνησή της και αντί να κάνουμε αυτή τη ρημάδα τη βόλτα, επικεντρωνόμαστε όλο και περισσότερο στα –ok, αδιαμφισβήτητα- αρνητικά της χώρας. Βοηθάει σε κάτι αυτή η λογική; Απαντήστε όπως νομίζετε.

Το δεύτερο ήταν μία συναυλία της Duke Ellington Band στον πολυχώρο Gazarté στο Γκάζι. Ούτε παρακολουθώ τα καλλιτεχνικά δρώμενα με θρησκευτική ευλάβεια – για την ακρίβεια δεν είχα ιδέα ότι γίνονται και τέτοια στην Αθήνα -, ούτε μεγάλη λάτρης της τζαζ ήμουν. Εκείνη τη βραδιά, όμως, ήταν σαν να διακτινιστήκαμε σε μια άλλη χώρας, άλλης εποχής. Και πριν μιλήσετε για ακριβά εισιτήρια κλπ, να σας προλάβω γράφοντας ότι υπήρχε η δυνατότητα να απολαύσεις αυτή την υπέροχη μουσική και όρθιος και, μάλιστα, σε απόσταση αναπνοής από το σόλο σαξόφωνο και τον πιανίστα.

Αν, πάλι, δεν υπάρχει η δυνατότητα ούτε του φθηνού εισιτήριου, έχω και εναλλακτική δωρεάν πρόταση που μας πάει κατευθείαν στο τρίτο που με μετέτρεψε στην «Τζούλι Άντριους της εβδομάδας». Βρέθηκα στην έκθεση 38 ελλήνων καλλιτεχνών με θέμα τη «Σύγχρονη Ελληνίδα», σε επιμέλεια της Μαρίνας Φωκίδη, σε ένα μαγικό χώρο κάτω από την Πειραιώς στα Πετράλωνα. Άμα τη είσοδο μας, βρεθήκαμε στο Λονδίνο, συμμετέχοντας σε κινηματογραφική ταινία οσκαρικού επιπέδου. Διότι το «Hub» θυμίζει το χώρο όπου είχε παρουσιαστεί η έκθεση φωτογραφίας της μίας (Τζούλια Ρόμπερτς) εκ των τεσσάρων ηρώων του «Closer».

Υπάρχει, όμως, και κάτι άλλο –που είναι περισσότερο θέμα εθνικής ιδιοσυγκρασίας- που δε μας αφήνει να χαρούμε. Εννοώ ότι δεν είναι μόνο ότι βρισκόμαστε πολύ βαθιά μέσα στη μιζέρια της καθημερινότητάς μας. Δεν είναι μόνο ότι ένα πέρασμα από την εφορία ή το ασφαλιστικό μας ταμείο μπορεί να μας προκαλέσει πολλαπλά εγκεφαλικά λόγω της έλλειψης κοινής λογικής του δημοσίου. Ούτε ότι συζητάμε συνέχεια για την κακή οικονομική μας κατάσταση, λόγω της πλήρους –και υπερβολικής πολλές φορές φορές- ενημέρωσης από τηλεόραση, εφημερίδες και social media. Είναι κυρίως αυτό που περιμένουμε μια ζωή να γίνει. Και περιμένοντας ξεχάσαμε να ζούμε.

Για παράδειγμα, η συζήτηση για την αξιοποίηση του Ελληνικού. Κλείνουμε 15 χρόνια συζητώντας, διαφωνώντας και τελικά μη πράττοντας. Όλη η Αθήνα ζει με το όνειρο –και διαφωνεί για το ίδιο πράγμα- του μεγαλύτερου Μητροπολιτικού πάρκου που θα γίνει και, εν τω μεταξύ, ξέχασε ότι υπάρχουν άλλοι χώροι πρασίνου στην Αθήνα και μάλιστα εντελώς δωρεάν. Εντάξει, μπορεί να μην είναι το Central Park, αλλά είναι υπέροχοι. Αν googlάρετε attiko-prasino θα τους εντοπίσετε όλους.

Αυτή την εβδομάδα προτείνω, αντί παρατηρήσεων για τον κακό μας τον καιρό, να δώσετε πληροφορίες για κάτι ωραίο που συμβαίνει γύρω σας. Να γίνει αυτός ο χώρος των σχολίων σαν τεφλόν υπό την επήρεια ανοιξιάτικου Prozak, πάνω στο οποίο δεν κολλάει η αρνητίλα. Ούτως ή άλλως, από την επομένη, που θα επιστρέψουμε στην εθνική μας κατάθλιψη, θα ξαναγράψουμε για το πόσο απελπιστικά είναι τα πράγματα. Αν δεν έχουμε πάρει τα όρη και τα –αττικά- βουνά εν τω μεταξύ!

* Δανείστηκα τον τίτλο από ένα γκρουπ που έφτιαξαν φίλοι στο facebook σε μια προσπάθεια να συγκεντρώσουν τα θετικά πράγματα που γίνονται, ακόμα και σε περίοδο κρίσης στην Ελλάδα. Κι επειδή μόλις άρχισα να ακούγομαι σαν ντοπαρισμένη με τη θετική ενέργεια της Amita Motion, σταματάω.