Η τέχνη του εγκλωβισμού στο "αναπόδραστο"

Από το Μαρικάκι

Εκτός από την άποψη ότι το Μνημόνιο είναι «ευτυχία για τον τόπο», την οποία εξέφρασε προχθές ο εγγονός του παππού του* και συμμερίζονται ουκ ολίγοι ιέρακες της πολιτικής και της οικονομίας σε τούτη τη χώρα, οι οποίοι δεν προσπαθούν καν να κρύψουν την ικανοποίησή τους από το όργιο περικοπών στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα του λαού, άλλη εκδοχή αυτή της άποψης είναι η γνωστή «άδικο πλην αναγκαίο».

Υπάρχει όμως μία ακόμη απόχρωση: «άδικο πλην αναπόδραστο». Μας το φορέσανε και...

δεν υπάρχει έξοδος.

Σε άρθρο που έγραψε στα «Επίκαιρα» προκειμένου να δικαιολογήσει γιατί θα απαντήσει θετικά στην πρόσκληση του πρωθυπουργού στο πλαίσιο των σχεδιαζόμενων συναντήσεων με τους πολιτικούς αρχηγούς προς άγραν συναίνεσης, ο Φώτης Κουβέλης σημειώνει:

«Η ανασφάλεια γιγαντώνεται γιατί την αποτυχία της υστέρησης των εσόδων, όλοι γνωρίζουν ότι αναπόδραστα, εφόσον διαρκεί το Μνημόνιο, θα την ακολουθήσει η γνωστή μέθοδος: δηλαδή η μείωση των δαπανών και η περιστολή των δαπανών σύμφωνα πάντα με την κυβερνητική πρακτική, δεν θα συνεπάγεται περιστολή της σπατάλης, αποφυγή δαπανών από δυσλειτουργίες από κακοδιαχείριση ή και έλλειψη ελέγχων, αλλά για μια ακόμη φορά, θα υπάρξει περαιτέρω μείωση του πραγματικού εισοδήματος».

Η καλλιέργεια της μοιρολατρίας και της παθητικής αποδοχής της βαρβαρότητας βέβαια δεν συνάδει με μια παράταξη που φέρει στον τίτλο της τη λέξη «Αριστερά», αλλά εδώ ο κόσμος (το ΠΑΣΟΚ) καίγεται τα ψιλά γράμματα θα κοιτάμε τώρα...

Και συνεχίζει: «Η απεμπλοκή από το μηχανισμό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, όσο κι αν αποτελεί δίκαιο αίτημα της κοινωνίας -και είναι δίκαιο- προϋποθέτει μια εναλλακτική πρόταση διεξόδου από την κρίση και αυτή, στη συνέχεια, προϋποθέτει την ύπαρξη συσχετισμών και ευρωπαϊκού χαρακτήρα, οι οποίοι δεν υπάρχουν και πρέπει να διαμορφωθούν».

Αν δεν έχετε να προτείνετε μια εναλλακτική στο βιαστή ε, τότε απολαύσετε το βιασμό, δηλαδή (κατά την γνωστή έκφραση του συρμού). Η παραπάνω διαπίστωση μοιάζει περισσότερο να ψάχνει τα εμπόδια σε μια προσπάθεια για απεμπλοκή από το μνημόνιο (για να γαντζωθεί απ’ αυτά) παρά τις λύσεις. Και μια εναλλακτική πρόταση διεξόδου και συσχετισμούς ευρωπαϊκών διαστάσεων που... «δεν υπάρχουν» (πολιτικά ίσως όχι, κοινωνικά σιγά - σιγά διαμορφώνονται όμως, και από τα κάτω είναι που έρχονται οι ιστορικές αλλαγές).

Κατά πως μας τα λέει ο Κουβέλης, επομένως, προσβλέπουμε στη Δευτέρα Παρουσία το συντομότερον... (αλλά τότε τι διαφορά έχουν οι της Δημοκρατικής Αριστεράς από τους κομμουνιστές, που όπως συχνά τους κατηγορούν, «τα παραπέμπουν όλα στο σοσιαλισμό»;).

Εκτός κι αν ο ρεαλισμός που υπηρετεί αυτή η «αριστερά» επιτάσσει αντί να επιχειρήσουμε να διαφύγουμε της απειλής να αποκτηνωθούμε από μόνοι μας ώστε να μην μας πειράζει ο βιασμός, να μη μας πονάει και τόσο. Αν απειλείται η ζωή μας κι έχουμε δυνατότητα να διαφύγουμε αλλά δεν ξέρουμε προς τα που ας διαλέξουμε την αιώνια ζωή γιατί δεν είχαμε μελετημένο σχέδιο απόδρασης...

Βέβαια, ο ίδιος ο Κουβέλης σημειώνει ότι στη συνάντηση με τον πρωθυπουργό, όποτε αυτή γίνει, θα καταθέσει «ολοκληρωμένο πλαίσιο θέσεων για την έξοδο της χώρας από την κρίση». Μεγαλεπήβολο ακούγεται και ανακόλουθο με τις παραπάνω διαπιστώσεις περί του αναπόδραστου μνημονίου. Εκτός κι αν έχει βρει καμία πατέντα εξόδου από την κρίση υπό το μνημόνιο.

Από την άλλη η συνεχής επίκληση εξόδου «υπό την προϋπόθεση» και μόνο της εναλλακτικής λύσης, υπονοεί ότι πλην του μνημονίου και των κυβερνητικών επιλογών δεν υπάρχει άλλη λύση αυτή τη στιγμή, ή ότι όποιες λύσεις διατυπώνονται πέραν της κυρίαρχης δεν είναι (αρεστές) λύσεις.

Τελικά, ποια θέση είναι πιο επικίνδυνη, αυτή που τοποθετεί ξεκάθαρα το φορέα της απέναντί σου στη συνομοταξία του εχθρού (αφού αυτός που την εκφράζει ανοιχτά σου επιτίθεται) ή αυτή που επιχειρεί να σε εγκλωβίσει στην αμφιβολία και το αδιέξοδο;

*Το «μαζί τα φάγαμε» στην ιρλανδική του εκδοχή είναι «we all partied» (όλοι συμμετείχαμε στο πάρτι) όπως είπε ο υπουργός Οικονομικών Μπράιαν Λένιχαν. Η προπαγάνδα είναι ίδια παντού, το θέμα είναι ποιος την «τρώει»...

"Το Ποντίκι"