ΟΧΙ! Ya basta

Άρθρο του Τάσου Κουράκη για την κρίση της Αριστεράς

Η πολυσυζητημένη κρίση ξεκίνησε ως χρηματοπιστωτική κρίση από τις ΗΠΑ το 2008. Είναι όμως δομική κρίση του συστήματος, γεγονός που κάνει πιο επιτακτική την ανάγκη ριζικών αλλαγών στις κοινωνίες και τον κόσμο με βάση τις ιδέες και τις αξίες της Αριστεράς.

Οι αλλαγές αυτές οικοδομούνται στις ρωγμές της καπιταλιστικής κυριαρχίας, μέσα από τη δημιουργία και τον πολλαπλασιασμό των κινημάτων, μέσα από τους λαούς εκείνων των χωρών που η κρίση πλήττει καθημερινά. Εκεί που ο κόσμος λέει...

ΟΧΙ! Ya basta... ΟΧΙ! ως εδώ...

Όχι δεν θα υποτάξουμε τις ζωές μας στην κυριαρχία του κεφαλαίου.

Και όπως λέει ο Τζον Χάλογουέι, ο θάνατος του καπιταλισμού δεν θα είναι το αποτέλεσμα μιας μαχαιριάς στην καρδιά, αλλά θα προκύψει από ένα εκατομμύριο τσιμπήματα μέλισσας. Αυτά τα τσιμπήματα είμαστε εμείς. Το ένα εκατομμύριο τσιμπήματα είναι ένα εκατομμύριο αξιοπρέπειες.

Στο δεύτερο συνέδριο του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς το 2007 στην Πράγα το κεντρικό σύνθημα ήταν «building Alternatives» που σημαίνει «Οικοδομώντας Εναλλακτικές».

Κάθε μέρα μέσα από πολλές εναλλακτικές οικοδομούμε στο τοπικό, εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο την κοινωνία που θέλουμε. Και τούτο το κάνουμε πολλές φορές επινοώντας νέες πρωτόγνωρες δράσεις.

Ανοίγουμε το δρόμο π ε ρ π α τ ώ ν τ α ς .

Έτσι η Αριστερά του 21ου αιώνα είναι υπό διαμόρφωση. Είναι μια Αριστερά που διδάσκεται από τα λάθη της και ταυτόχρονα, με αναφορά τις ιδέες του Μαρξ διαμορφώνει την ταυτότητά της, συνθέτοντας τις αξίες του εργατικού κινήματος με εκείνες του φεμινισμού και της πολιτικής οικολογίας. Τα νέα σχήματα από τη σύνθεση των διαφορετικών ρευμάτων (η Γερμανική Αριστερά, το Αριστερό Μπλόκο της Πορτογαλίας, η νικηφόρα Αριστερά στην Λ. Αμερική) δείχνουν την αγωνία για τη σύνθεση. Είναι όμως και η ατραπός που βαδίζει και η ελληνική Αριστερά. Με τις αδυναμίες και το πείσμα της. Με τους σεχταρισμούς, αλλά και τη διάθεση για συνεννόηση (όπου αυτή εκδηλώνεται).

Είναι άλλωστε σαφές ότι η παλιά λενινιστική έννοια της επανάστασης βρίσκεται σε κρίση. Είναι η κρίση ενός συγκεκριμένου περιεχομένου, μία κρίση σημασίας, καθώς σήμερα δοκιμάζονται οι κομβικές έννοιες της αλλοτρίωσης της εργασίας και συνακόλουθα της ταξικής πάλης. Οι δυσκολίες αυτής της προσέγγισης προφανείς. Αλλά καθόλου προφανές να παραιτηθούμε από την επανάσταση. Τούτο δεν αποτελεί καν επιλογή.

... και εμείς μονότονα συνεχίζουμε. Με την Αριστερά

των κοινωνικών αντιστάσεων, αλλά και των

εναλλακτικών προτάσεων,

των συλλογικών λειτουργιών και όχι των προσωπικών στρατηγικών.

Μια Αριστερά ικανή να δίνει αποτελεσματικά τη μάχη στο επίπεδο των ιδεών.