So the 21st century revolution will start for the άρτον ημών τον επιούσιον

Από το "Old Boy"

Η μούχλα του εικοστού αιώνα

Σε προσλαμβάνει μια επιχείρηση. Αν αυτό που της προσφέρεις αξίζει περισσότερο από αυτό που της κοστίζεις θα σε κρατήσει, έτσι δεν είναι; Το μόνο που χρειάζεται είναι να είσαι αρκετά καλός στη δουλειά σου. Ας είσαι λοιπόν. Αν είσαι δεν έχεις να φοβάσαι κάτι. Κοιτάζοντας το συμφέρον της η επιχείρηση θα σε θέλει κοντά της. Αν όμως δεν είσαι, με ποιά γαμημένη λογική πρέπει απολύοντάς σε να σε αποζημιώσει; Θα σε επιβραβεύσει κιόλας που δεν ήσουν αρκετά καλός; Δεν σε πλήρωνε τόσο καιρό; Από που κι ως που να σε πληρώσει και τώρα; Πιο λογικό, πολύ πιο λογικό, θα ήταν να...

συμβαίνει το αντίθετο. Με την κοινοποίηση της απόλυσής σου να υποχρεούσαι εσύ ως εργαζόμενος να αποζημιώσεις τον εργοδότη σου. Να τον αποζημιώσεις γιατί επένδυσε σε σένα, επένδυσε χρήμα και τεχνογνωσία, με την προσδοκία να αποσβέσει την επένδυσή του και να βγάλει κέρδος. Και εσύ απέτυχες. Και η δική σου αποτυχία αφαιρεί πλούτο από την επιχείρηση και συνολικά από την κοινωνία. Γιατί το επίπεδο της κοινωνίας που έχουμε εξαρτάται από το επίπεδο της οικονομίας που έχουμε και το επίπεδο της οικονομίας που έχουμε εξαρτάται από το επίπεδο της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεών της. Κάποια στιγμή λοιπόν πρέπει να φύγουμε από το παραμυθάκι του «φταίμε όλοι» και να δούμε ποιοί είναι αυτοί που φταίνε περισσότερο, ποιοί είναι οι αδύναμοι κρίκοι της παραγωγικής διαδικασίας, της ανάπτυξης, της προκοπής του τόπου. Είναι λοιπόν να τρελλαίνεσαι ή δεν είναι, που επί τόσες πολλές δεκαετίες ζούσαμε σε ένα σύστημα το οποίο, αντί να τιμωρεί, επιβράβευε δια της αποζημίωσης απόλυσης τους πιο αποτυχημένους και τους πιο κοινωνικά επιβλαβείς; Αποζημιώνοντας εκείνον που δεν μπόρεσε να κάνει τoν εργοδότη του να τον κρατήσει, αφενός δεν πριμοδοτούσαμε την αξιοκρατία αλλά την αναξιοκρατία (λέγαμε δηλαδή ότι οι ανάξιοι δεδικαίωνται) και αφετέρου αποζημιώναμε ζημία ατομική, ζημία ενός ατόμου. Αν η αποζημίωση είχε αντίστροφη κατεύθυνση, αφενός το μήνυμα θα ήταν ότι η αξιοκρατία είναι η μόνη λύση και ότι οι αποτυχημένοι πρέπει να πληρώσουν το τίμημα και αφετέρου θα αποζημιωνόταν ζημία συνολική, ζημία όλης της κοινωνίας που την μη επαρκή παραγωγή πλούτου από το ανάξιο μέλος της καλείται να την μετακυλήσει στα υπόλοιπα, αξιότερα μέλη της. Με τρόμο συνειδητοποιεί κανείς πόσο, μα πόσο, μα πόσο, μα πόσο κακό έχει κάνει συνολικά στις κοινωνίες και τον πλούτο που θα μπορούσαν να είχαν δημιουργήσει δεκαετίες επί δεκαετιών, αυτό το ολότελα σάπιο οικοδόμημα του εργατικού δικαίου, ένα οικοδόμημα γεμάτο παραλογισμούς, γεμάτο ρυθμίσεις που αύξαναν το εργατικό κόστος στα ύψη, σε ύψη που τελικά καμιά κοινωνία δεν μπορεί να αντέξει, με τις επιχειρήσεις απόλυτα εύλογα να φεύγουν και να πηγαίνουν σε μέρη με λογικό εργατικό κόστος, να πηγαίνουν στα μέρη εκείνα που αν έχεις να φας είσαι τυχερός. Και έτσι τελικά δεν είναι; Έτσι δεν πρέπει να είναι; Δεν είσαι τυχερός όταν έχεις να φας; Μας είχαν στρέψει από τα ουσιώδη στα επουσιώδη. Το μυαλό μας είχε πετάξει και είχαμε μετατραπεί σε καταναλωτές άχρηστων κατά βάση προϊόντων. Η οριστική ανατίναξη του εργατικού δικαίου θα σημάνει και την οριστική ανατίναξη του καταναλωτισμού. Ο καταναλωτισμός ήταν ευγενική χορηγία του εργατικού δικαίου, αλλά όλα αυτά έχουν ήδη αρχίσει να ανήκουν στο παρελθόν, αφού μυρίζουν τη μούχλα του εικοστού αιώνα.

So the 21st century revolution

will start for the άρτον ημών τον επιούσιον.