O Βάσος Λυσσαρίδης γεννήθηκε στο χωριό Λεύκαρα στις 13 Μαίου το 1920.
Αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο και την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με άριστα.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του οργάνωσε την Πανσπουδαστική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα (με συμμετοχή όλων των νεολαιών) της οποίας υπήρξε πρόεδρος. Η επιτροπή πρωτοστάτησε στις μαζικές εκδηλώσεις για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα παρά το γεγονός ότι οι πλείστες πολιτικές δυνάμεις αντιδρούσαν στην ανακίνηση του Κυπριακού γιατί αυτό θα υπονόμευε τις σχέσεις με την Μεγάλη Βρετανία.
Την ίδια περίοδο ήταν Γ.Γ. της Συντονιστικής Επιτροπής Κυπριακών Σωματείων της Ελλάδας, καθώς επίσης και υπεύθυνος της εθνικοτοπικής Κύπρου στο ΕΑΜ.
Επιστρέφοντας στην Κύπρο μετά τις...
σπουδές του υπήρξε Πρόεδρος του Κινήματος Ειρήνης, θέση από την οποία παραιτήθηκε με την εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης στην Oυγγαρία.
Με την έναρξη του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα εντάχθηκε στην ΕOΚΑ. Του απονεμήθηκε ο τίτλος του πολιτικού τομεάρχη.
Αντιπροσώπευσε την ΕOΚΑ στη σύσκεψη Λονδίνου και καταψήφισε τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, τονίζοντας ότι νομιμοποιούν την στρατιωτικοπολιτική παρουσία της Τουρκίας και οδηγούν σε αδιέξοδα τα οποία θα τύχουν εκμετάλλευσης από τη Μ. Βρετανία και την Τουρκία.
Το 1963 κατά τη διάρκεια της Τουρκοκυπριακής ανταρσίας υπήρξε ηγέτης του λαϊκού στρατού (υπό την αιγίδα του κράτους) που απελευθέρωσε τον Πενταδάκτυλο.
Υπήρξε ενεργό στέλεχος στον αντιχουντικό αγώνα με διασυνδέσεις με τις οργανώσεις αντίστασης του Ελληνικού λαού. Σε αυτή του τη δράση συνάντησε αρκετά εμπόδια λόγω της αντίληψης που επικρατούσε στην Κύπρο για εξίσωση “βίας και αντιβίας” δηλαδή υπονόμευσης του κράτους και προάσπισης του. Ακόμα και η Κυπριακή Βουλή στρεφόταν προς φίμωση κάθε
φωνής που αποκάλυπτε τον ρόλο της χούντας για να “μη διασαλευθούν” δήθεν οι σχέσεις Κύπρου με το εθνικό κέντρο (χούντα).
Πρωτοστάτησε στην αντίσταση ενάντια στον προδοτική στάση της ΕOΚΑ Β και ενάντια στο πραξικόπημα.
Με τη στάση του στις 15 Αυγούστου 1974 κατά τη διάρκεια της σύσκεψης της Κυπριακής Πολιτικής ηγεσίας υπό την απειλή ενόπλων υποστηρικτών του πραξικοπήματος, ματαίωσε την αποδοχή του Σχεδίου Γκιουνές, το οποίο προνοούσε “ειρηνική” Τουρκική κατοχή. Τα αυτόματα σίγησαν.
Έτσι εγκαινίασε το σύνθημα δεν υπάρχουν προδότες λαοί, αλλά προδομένοι και όσοι παρασύρθηκαν από καλόηχα συνθήματα και είδαν τώρα την πραγματικότητα έχουν θέση στην εθνική οικογένεια.
Τόνισε στην περιβόητη συνεδρία ότι η μεταπραξικοπηματική κατάσταση ήταν παράνομη και μόνο με την επάνοδο του νομίμως εκλεγέντος Αρχιεπισκόπου Μακαρίου απεκαθίστατο η νομιμότητα.
Αυτή η δραστηριότητα, η ανάγκη κατασίγασης αυτής της φωνής και εδραίωσης του μεταπραξικοπήματος οδήγησε στην απόπειρα δολοφονίας του στις 30 Αυγούστου 1974 που είχε ως αποτέλεσμα την δολοφονία του Δώρου Λοϊζου.
Το 1969 ίδρυσε την ΕΔΕΚ της οποίας υπήρξε Πρόεδρος μέχρι το 2001. Τώρα είναι επίτιμος Πρόεδρος.
Υπήρξε Αντιπρόεδρος της Oργάνωσης Αφρικανοασιατικής Αλληλεγγύης και υπεύθυνος (γ.γ.) της Oργάνωσης Αλληλεγγύης προς τους λαούς της Νότιας Αφρικής και για την απελευθέρωση του Μαντέλα (ICSA) με δεκάδες συγκεντρώσεις σ΄όλες τις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Συνδέθηκε στενά με το παγκόσμιο εθνικό-απελευθερωτικό κίνημα και κυρίως της Αφρικής, τους ηγέτες του οποίου φιλοξένησε κατ’ επανάληψη και είχε στενή συνεργασία (Γκαμπράλ της Γουϊνέας Μπισσάου, Νέτο της Αγγόλας, Τάμπο της Ν. Αφρικής, Ντος Σάντος της Μοζαμβίκης Σαμ Νουτζόμε της Ναμίμπια και με ξένους Ευρωπαίους ηγέτες όπως ο Oύλωφ Πάλμε, Βίλυ Μπράντ, Φρανσουά Μιττεράν, Nάσερ). Eπίσης αδελφική και μακρά φιλία τον συνέδεε με τον Aνδρέα Παπανδρέου. Ακόμα στενή συνεργασία ανέπτυξε με τον Παλαιστίνιο ηγέτη Γιασέρ Αραφάτ και τον Πρόεδρο της Κούβας Φιντέλ Κάστρο.
Το 1960 εξελέγη για πρώτη φορά Βουλευτής του Πατριωτικού Μετώπου (που περιελάμβανε όλες τις τάσεις που έλαβαν μέρος στον αντι-αποικιακό αγώνα) και κατέχει το αξίωμα του βουλευτή μέχρι το 2006.
Διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής (1985-1991).
Πρωτοπόρος και επιτυχημένος γιατρός, άσκησε την ιατρική για δεκαετίες και γιά αυτό ο λαός υποκατέστησε το ονοματεπώνυμο με το προσωνύμιο γιατρός.
Υπήρξε Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Ιπποκράτης και του Παγκύπριου Ιατρικού Συλλόγου του οποίου είναι επίτιμος πρόεδρος.
Υπήρξε προσωπικός γιατρός του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.
Γράφει ποίηση και ζωγραφίζει. Μέχρι στιγμής έχει πραγματοποιήσει ατομικές και ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής σε Ελλάδα και Κύπρο.
Το 1996 αναγορεύθηκε επίτιμος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου. Τον Ιούνιο του 2002 σε επίσκεψή του στη Ραμάλα, ο Παλαιστίνιος ηγέτης Γιασέρ Αραφάτ, μετά από ομόφωνη απόφαση του Υπουργικού του Συμβουλίου του απένειμε την Ανώτατη Τιμητική Διάκριση της Παλαιστινιακής Αρχής
Έχει ανακηρυχθεί επίτιμος Δημότης πολλών Ελληνικών Δήμων.
Είναι παντρεμένος με την Barbara Cornwall δημοσιογράφο και συγγραφέα που έζησε με τους αντάρτες της Μοζαμβίκης και Γουϊνέας Μπισάου και ένα από τα βιβλία που έγραψε αναφέρεται σε αυτή της την εμπειρία.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου