…ήμασταν όλοι συγκεντρωμένοι στο σκοτεινό δωμάτιο, σε μια γωνία του δωματίου, στριμωγμένοι σχεδόν ο ένας πάνω στον άλλον...σαν σώματα έτοιμα να θαφτούν όλα μαζί σε ένα ανώνυμο ομαδικό τάφο....υπήρχε ένα μικρό κερί αναμμένο, τρεμάμενο, τόσο ανεπαίσθητο...ίσως η μόνη θαλπωρή μέσα στον τρόμο μας...
Σε κάθε γύρο βομβαρδισμού σκεφτόμασταν ήλθε η ώρα μας…ήλθε με τους τοίχους να τρέμουν και τα τζάμια να σπάνε…σταματήσαμε πια να τα αλλάζουμε…χρησιμοποιούσαμε σακούλες σκουπιδιών και αυτοκόλλητες ταινίες…ίσως ήταν ένας συμβολισμός για το τι θα επακολουθούσε…κλείσε το στόμα σου, σφράγισε τα χείλια σου γιατί η ζωή σου έγινε ένας σωρός από σκουπίδια..
Θυμάμαι ο ένας ήθελε να δίνει στον άλλο “ οδηγίες”, αν ζήσεις, αυτός/αυτή δεν πρέπει να ξεχάσει να κάνει αυτό και αυτό…και σε κάθε γύρο, λέγαμε τις προσευχές μας ξανά και ξανά, ζητώντας συγχώρεση από τις μικρές ζωές μας, για τα λάθη μας και τις παραλείψεις μας, και θυμίζοντας ο ένας στον άλλον την τελευταία μας επιθυμία…αν ζήσεις, θυμήσου, υποσχέσου μου θα θυμηθείς…υποθέτω ένας άλλος τρόπος να αγγίξουμε την αθανασία στα θανάσιμα λεπτά που προηγούνταν και ακολουθούσαν κάθε γύρο Αμερικανικής Ελευθερίας…
Στην αρχή ακούγαμε σειρήνες, και κάποιοι φώναζαν “ ghara, ghara, έρχονται ξανά” ( αεροπορική επιδρομή) σαν να μπορούσαμε κάτι να κάνουμε, σαν να μπορούσαμε να το σταματήσουμε, σαν να μπορούσαμε να εξουσιάσουμε τον ουρανό από αυτούς που πετούσαν …έτσι κουλουριαζόμασταν ξανά και ξανά…σαν φοβισμένα ζώα πριν την καταιγίδα, πριν τον σεισμό….
Όταν οι σειρήνες σταμάτησαν να δουλεύουν, ήταν κάποιοι γενναίοι που πήγαιναν στα τζαμιά και έψελναν Allahu Akbar – ο Θεός είναι Μεγάλος …αυτοί έγιναν οι σειρήνες μας – Allahu Akbar…
Στην συνέχεια κάθε επιδρομής Ελευθερίας και Απελευθέρωσης, παίρναμε όλοι μια βαθιά αναπνοή, έψαχνε να βρει ο ένας τον άλλο, τον συγγενή του, τον γείτονά του, να δει πως είναι…
Ροζάρια – χάντρες προσευχής στη θέση του καθένα, για σημάδι – αυτός είναι ο χώρος μου, εδώ ήμουν όταν όλα συνέβαιναν.….σημαδεύοντας την επικράτειά μας με χάντρες προσευχής…μισοί άγγελοι και μισοί ζώα, επιβιώνοντας με την προσευχή και το ένστικτο….περιμένοντας τον θάνατο…
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου