Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009

Εδώ Πολυτεχνείο, εκεί Πολυτεχνείο, πού είναι το Πολυτεχνείο...;;;

15 Νοέμβρη του 1995...
Παιδί 10 χρονών τότε και ετοιμάζομαι στο σπίτι να αποστηθίσω το ποίημα που μου ανέθεσε ο κύριος Δημήτρης για τη γιορτή του Πολυτεχνείου...Δε μου λένε κάτι τα λόγια του ποιήματος κι απλά προσπαθώ ακόμη μια φορά να βγάλω σε πέρας τη σχολική μου υποχρέωση...
Και πάνω στην προσπάθειά μου αυτή, μπαίνει ξαφνικά ο πατέρας στο δωμάτιο κρατώντας μια κασέτα ήχου...Την βάζει στο κασετόφωνο και φεύγει...
"Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ πολυτεχνείο..." και η πρώτη έκρηξη συναισθημάτων ξεσπά μέσα μου..."Πότε θα κάμει ποτέ θα κάμει ξαστεριά, ποτέ θα φλεβαρίσει..." και το μυαλό μου ήδη ταξιδεύει στο προαύλιο της Νομικής εκεί που οι φοιτητές με μια φωνή τραγουδούν τη λευτεριά και αντιστέκονται στον ξένο και ντόπιο κατακτητή..."Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας..." Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν τέτοια αυταπάρνηση, τόση δύναμη, τέτοια αποφασιστικότητα, τόση περηφάνια και αξιοπρέπεια..."Αδέρφια μας στρατιώτες, αδέρφια μας στρατιώτες, μην πυροβολείτε..." Παγωμάρα και συνάμα συνειδητοποίηση των πραγματικών γεγονότων...Σοκάρομαι παιδί 10 ετών από τον ήχο των πολυβόλων και φαντάζομαι τη φρίκη...Το τανκ ρίχνει την πύλη και η σπαραχτική φωνή του Παπαχρήστου να απαγγέλει τον εθνικό μας ύμνο μπλέκεται ανάμεσα στις σφαίρες και την ιστορία...Βουρκώνω, σοκάρομαι, οργίζομαι, συνειδητοποιώ, αισιοδοξώ...Η κασέτα σταματά κι εγώ προσπαθώ να συνέλθω...Σταμάτησα να είμαι παιδί όση ώρα άκουγα τα ηχητικά ντοκουμέντα του διημέρου της εξέγερσης...
Δεν έμαθα ποτέ το ποίημα...Πήγα την επομένη στο σχολείο με την κασέτα και το κασετόφωνο...Την έβαλα να παίξει και είδα τον κύριο Δημήτρη να βουρκώνει...Από τότε υποσχέθηκα στον εαυτό μου να τιμώ για την υπόλοιπη ζωή μου εκείνο το Νοέμβρη και να εμπνέομαι από την εξέγερση...
Η συνέχεια στο "Σκέφτομαι & Γράφω..."
Add To Facebook Add To Twitter Add To Yahoo Add To Reddit Fav This With Technorati Add To Del.icio.us Digg This Stumble This

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

apo limeri anarthsh
Ευριπίδης Μπίλλης
Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ

H κ. Θάλεια Δραγώνα ..επελέγη διαδικτυακά με κατάλληλα ..κριτήρια στα οποία προφανώς ανταποκρίνεται, ως νέα Γενική Γραμματεάς του Υπουργείου Όχι Εθνικής Παιδείας.

Προφανώς, σύμφωνα με το κατωτέρω προφίλ της, αν το υπουργείο ήταν Εθνικής Παιδείας δεν θα επελέγετο.

Φαίνεται μάλιστα (όρα κατωτέρω) ότι υπερτερούσε κατά πολύ της κ. Ρεπούση και γι αυτό και επελέγη.

Τις δραστηριότητες επίσης της νέας Γενικής Γραμματέας στο ίδρυμα Σόρος (το οποίο ίδρυμα σαφώς καταλαμβάνει τώρα το υπουργείο της όχι εθνικής μας παιδείας με το ακτύπητο δίδυμο της κ. υπουργού και της κ. γενικής γαραμματέας), μπορείτε να τις δείτε κατωτέρω (The Southeast European Joint History Project March 2002 , όρα History Education Committee).

Προφανώς πρέπει να αναμένουμε ριζικές αλλαγές στην παιδεία μας, ίσως και καθιέρωση της τουρκικής γλώσσας στα σχολεία μας ώστε να διευκολύνονται τα προγράμματα ανταλλαγής φοιτητών με τουρκικά πανεπιστήμια, που αυτή καθιέρωσε.

Εξάλλου, αφού με την συνεχή πλύση εγκεφάλου μας έχουν πείσει σαν χώρα (την μόνη χώρα) ότι πλέον έχει επανιδρυθεί η Οθωμανική αυτοκρατορία της οποίας αποτελούμε ένα μικρό επουσιώδες τμήμα και επομένως μας συμφέρει να μάθουμε τουρκικά για να υπηρετούμε ως νέοι Φαναριώτες τους νέους μας αυθέντες, σύντομα η κ. Γενική Γραμματέας σε συνεργασία με την κ. υπουργό θα καθιερώσει την τουρκική ως τρίτην επίσημη γλώσσα του τέως ελληνικού κράτους (η δεύτερη ως γνωστόν απο παλαιότερες δηλώσεις της κ. υπουργού θα είναι η αγγλική).

Αξίζει όμως να θυμηθούμε το ..εθνικιστικοφασιστικό, ..μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι.