Για να μην ξεχνάμε τι σημαίνει να είσαι σήμερα σοσιαλιστής...
Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2009
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Για να μην ξεχνάμε τι σημαίνει να είσαι σήμερα σοσιαλιστής...
"...Ωστόσο εγω θα επιμένω να λέω
την ελεφθερία ελεφθερία
το φόνο φόνο
την ενοχη ενοχη
μ' ένα πείσμα τρελου που σκαλίζει
στον τοίχο τ' όνομά-του με τα νύχια"
"σχεδόν μηδίζοντες"
λεύκιος ζαφειρίου - Κύπρος
1 σχόλια:
Στέφανε, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Και πολλά από όσα λες είναι αρκετά απλουστευτικά, αν και στον πυρήνα τους σωστά - ίσως και λόγω των αναγκών για την ικανοποίηση του ακροατηρίου σου. Για παράδειγμα, αδικείς, προφανώς για ιδεολογικούς λόγους (χρησιμοποιώ τον όρο ''ιδεολογία'' με την μαρξική έννοια της ψευδούς συνειδήσεως, ήτοι με την έννοια του συνεκτικού σύνολου ιδεών, το οποίο έρχεται όχι να διαυγάσει την πραγματικότητα, αλλά να την μυστικοποιήσει, βυθίζοντάς την μέσα στο φαντασιακό, προκειμένου να διακιολογήσει το γεγονός ότι οι άνθρωποι άλλα λένε και επικαλούνται στην καθημερινή τους ζωή και άλλα - τα εντελώς αντίθετα - πράττουν) τους Σαρκοζύ και Μέρκελ αποδίδοντάς τους νεοφιφλελευθερισμό, ενώ είναι οι μόνοι που ζήτησαν τον έλεγχο των μπόνους της τεχνοδομής του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και ενώ - το κυριότερο - είναι εκείνοι οι οποίοι επαναφέρουν τον ρυθμιστικό ρόλο του κράτους στο πιστωτικό σύστημα και στην εν γένει οικονομική ζωή, παραγκωνίζοντας τις νεοφιλελεύθερες απόψεις, περί ''ελευθερίας των αγορών'' των αγγλοσαξώνων και της Ευρωπαϊκής Ειτροπής των Μπαρόζο και Αλμούνια.
Το πρόβλημα σε όσα κεϋνσιανά, νεοκεϋνσιανά και μετακεϋνσιανά λέτε,ως ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ (τα οποία είναι ορθά, πλην όμως μη ολοκληρωμένα και ως εκ τούτου επισφαλή, ως προς την αποτελεσματικότητά τους) βρίσκεται στο γεγονός ότι ο τωρινός αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, υπήρξε επιφανέστατο στέλεχος των νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης κυβερνήσεων του Κώστα Σημίτη, χωρίς - όχι μόνο - να αρθρώσει λέξη, αλλά και υπερασπιστής των πολιτικών του τότε πρωθυπουργού (περί ''απασχολήσιμων'', όσον αφορά τα STAGE, περί ελαστικοποίησης των ''ανελαστικών'' σχέσεων εργασίας, περί ''μεγάλου κόστους'' της εισαγωγής του θεσμού του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος και περί πολλών άλλων, ων ουκ έστιν αριθμός).
Τώρα ο ΓΑΠ, προφανώς και εξ ανάγκης, γίνεται πάλι αριστερός σοσιαλιστής (liberor αμερικανιστί), αλλά επίτρεψέ μου να σου πω ότι δεν πείθει, για το ειλικρινές της μεταστροφής του.
Όπως επίσης, δεν πείθει για την ειλικρίνειά του, για το κτύπημα της ενδημικής διαφθοράς στην πασοκική κυβερνητικής νοοτροπίας νομενκλατούρα του κόμματος.
Όσον αφορά τα της επί του πρακτέου οικονομικής και κοινωνικής σας πολιτικής τα είπακαι στον Παντελή Οικονόμου (δες το : http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/2009/10/blog-post_104.html ), αλλά και στον Μίμη Ανδρουλάκη στις 26/9/2009, όταν ήλθε στην Πετρούπολη. (Δες το : http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/09/2692009.html ''ΜΙΑ ΚΑΛΗ (ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ) ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΜΗ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ''.
Μακάρι να τα εφαρμόσετε και μακάρι να επιτύχετε. Αν και αμφιβάλλω. Και μακάρι να διαψευστώ, διότι η σαρωτική ήττα των νεοφιλελεύθερων ιδεών, πρέπει να εκφραστεί και πολιτικά - κάτι που μέχρι τώρα δεν έχει γίνει, λόγω της προσχώρησης της σοσιαλδημοκρατίας στον νεοφιλελευθερισμό (πλην, μερικώς, της σκανδιναυικής).
Σε ότι σε αφορά, ειλικρινά, σου εύχομαι κάθε επιτυχία, διότι παρακολουθώ τις θέσεις σου εδώ και χρόνια και γνωρίζω ότι είναι διακριτές, μέσα στην γενική μπαχαλοποίηση του ΠΑΣΟΚ και την υποταγή της συντριπτικής πλειοψηφίας της κομματικής - κυβερνητικής του νομενκλατούρας στους μεγαλοκαπιταλιστές και στην τεχνοδομή των μεγάλων επιχειρήσεων.
Και όλα αυτά τα λέω, παρά το γεγονός ότι υπηρέτησες, σε μια αρχική φάση το σύστημα Σημίτη, αδικώντας τον πολύ καλύτερο και με ορθότερες και συνεπέστερες θέσεις Γεράσιμο Αρσένη, τον οποίον μάζύ με τους ''λοχαγούς'' πολέμησες τον Ιανουάριο του 1996, παραδίδοντας στην νεοκαπιταλιστική ''εκσυγχρονιστική'' ομάδα Σημίτη την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Το σύστημα Σημίτη σε παραγκώνισε, βέβαια, στην πορεία, κατά την εκλογή του 2000, αλλά και οι δικές σου οι ευθύνες υπήρξαν βαριές...
Παρά ταύτα και παρά το γεγονός ότι παραμένεις ... ζοχαδιακός, κάτι που δεν είναι πάντα κακό, αφού σε κρατάει ζωντανό και σε συνδέει με το σοσιαλιστικό παρελθόν σου, σε αντίθεση με τους άλλους συντρόφους σου (σαν τον ανεκδιήγητο Θεόδωρο Πάγκαλο, για παράδειγμα, ο οποίος τα έχει απεμπολήσει όλα, συγχωρώντας τον Τσουκάτο, αφού μάζεψε φασούλια για το κομματικό σακκούλι)
Καλή τύχη, λοιπόν...
Δημοσίευση σχολίου