Η ΕΡΤ, όλο και περισσότερο μου θυμίζει εκείνο το ανέκδοτο με τον Λεονίντ Μπρέσνιεφ, στη Σοβιετική Ένωση, ο οποίος υποτείθεται είχε πάρει την απόφαση να δημιουργήσει κρατικά πορνεία και έδωσε την εντολή να προσληφθούν γι αυτό οι καλύτερες πόρνες. Όταν λοιπόν το πρώτο μαγαζί ήταν έτοιμο, ο Μπρέσνιεφ ρώτησε τι ποιότητας ήταν οι πόρνες. Και οι παρατρεχάμενοι απάντησαν: «οι καλύτερες, 70 χρόνια μέλη του κόμματος». Δεν νομίζω ωστόσο πως κανένας έλληνας πρωθυπουργός, -ούτε βέβαια ο σημερινός- αντιλαμβανόταν την δημόσια τηλεόραση ως πορνείο για κομματικές, άνεργες πόρνες. Οι παρατρεχάμενοι πάλι, ναι.
Ακόμη και αν ο βασιλιάς είναι καλός, οι βασιλικότεροι του βασιλέως, είναι πάντα χειρότεροι. Είναι απλώς βασιλικοί που ποτίζονται μαζί με την γλάστρα. Ποιανού όμως τελικά είναι το φέουδο;. Ποιανού φέουδο είναι η ΕΡΤ επι δεκαετίες; Αυτός ο κολοσσός, που είχε και έχει την ευκαιρία να βγάλει συνολικά την τηλεόραση από το τέλμα που την ρίχνει μια παρέα από δημοσιοσχεσίτες, αδίστακτους και βλάκες.Η πολιτική κηδεμονία, ο τρόπος που οι κυβερνώντες αντιλαμβάνονται την ΕΡΤ είναι όντως ένα σοβαρό πρόβλημα. Πίσω όμως από τον κομματικό πατριωτισμό που επιδεικνύεται κάθε φορά στο Ραδιομέγαρο, υπάρχει ένας χορός εκατομμυρίων. Αμαρτωλές εταιρείες παραγωγής, δήθεν θεσμικά όργανα που ελέγχουν τα κοστολόγια, διοργανώσεις που στοιχίζουν όσο οι παραγωγές του CNN. Και είναι αυτή η «κομματικότητα», η εικόνα του αναμφισβήτητα κομματικά συμφέροντος που εμφανίζεται προς το Μαξίμου, για να καλυφθούν ύποπτες πραγματικότητες...
Ακόμη και αν ο βασιλιάς είναι καλός, οι βασιλικότεροι του βασιλέως, είναι πάντα χειρότεροι. Είναι απλώς βασιλικοί που ποτίζονται μαζί με την γλάστρα. Ποιανού όμως τελικά είναι το φέουδο;. Ποιανού φέουδο είναι η ΕΡΤ επι δεκαετίες; Αυτός ο κολοσσός, που είχε και έχει την ευκαιρία να βγάλει συνολικά την τηλεόραση από το τέλμα που την ρίχνει μια παρέα από δημοσιοσχεσίτες, αδίστακτους και βλάκες.Η πολιτική κηδεμονία, ο τρόπος που οι κυβερνώντες αντιλαμβάνονται την ΕΡΤ είναι όντως ένα σοβαρό πρόβλημα. Πίσω όμως από τον κομματικό πατριωτισμό που επιδεικνύεται κάθε φορά στο Ραδιομέγαρο, υπάρχει ένας χορός εκατομμυρίων. Αμαρτωλές εταιρείες παραγωγής, δήθεν θεσμικά όργανα που ελέγχουν τα κοστολόγια, διοργανώσεις που στοιχίζουν όσο οι παραγωγές του CNN. Και είναι αυτή η «κομματικότητα», η εικόνα του αναμφισβήτητα κομματικά συμφέροντος που εμφανίζεται προς το Μαξίμου, για να καλυφθούν ύποπτες πραγματικότητες...
Η συνέχεια στο "Κουτί της Πανδώρας"






0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου