Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2008

Ανδρέας Παπανδρέου - Andreas Papandreou

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΗΓΕΤΗ
ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ.
ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΟΙ
Add To Facebook Add To Twitter Add To Yahoo Add To Reddit Fav This With Technorati Add To Del.icio.us Digg This Stumble This

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ο Ανδρέας Παπανδρέου υπήρξε πανέξυπνος και χαρισματικός δημαγωγός που πάτησε γερά στα έμφυτα ελαττώματα του λαού μας, χάιδεψε ενθαρρυντικά τις παιδικές αδυναμίες του, δημιούργησε εκ του μηδενός τη σιδερένια στρατιά των ‘‘θυρωρών’’ και ‘‘μισθοφόρων της ψήφου’’, χειρίστηκε με αξιοθαύμαστη δεξιοτεχνία τις ενοχές των αντιπάλων του για ότι στραβό και ανάποδο συνέβη προ αυτού, έπεισε τη μισή Ελλάδα να θεωρεί εαυτήν προοδευτική και την άλλη μισή αντιδραστική, έγινε ο ιδεολογικός εραστής της προδομένης Αριστεράς, και εντέλει, επέστρεψε την κατάλληλη ώρα στην ‘‘παράνομη πολιτική του αγαπημένη’’ με εκείνη τη μνημειώδη δήλωση προ του Κλίντον: «το είχα πράγματι παρακάνει σε αντιαμερικανισμό».

Ανώνυμος είπε...

Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος και ο Ανδρέας Παπανδρέου, Υπουργός Συντονισμού επί Προεδρίας Γεωργίου Παπανδρέου το 1964, φέρουν μια ασυγχώρητη ευθύνη απέναντι στο λαό της Κύπρου και της Ελλάδας.
Απέρριψαν το δεύτερο Σχέδιο 'τσεσον!
Το δεύτερο Σχέδιο 'τσεσον πρότεινε την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα με τη μόνη υποχρέωση να εκμισθώσουν στους Τούρκους ή στο ΝΑΤΟ βάσεις που θα καταλάμβαναν το 5% του εδάφους του νησιού στη Χερσόνησο της Καρπασίας για 50 χρόνια. Οι τουρκικές τοπικές Διοικήσεις, έλεγε το Σχέδιο 'τσεσον, δεν θα συνιστούσαν «κράτος εν κράτει!».
Ο Γεώργιος Παπανδρέου τότε δήλωσε ενθουσιασμένος: «Λύσαμε το Κυπριακό! Είναι σα να σου χαρίζουν μια πολυκατοικία, αλλά να ζητούν να νοικιάσουν το ρετιρέ για 50 χρόνια!».
Οι Τούρκοι, τότε, δεν είχαν τόσο έντονες βλέψεις για την Κύπρο!
Δυστυχώς, αυτή την ιστορική ευκαιρία τη χάσαμε ως Έλληνες και ως Κύπριοι γιατί ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Μακάριος, είχαν από ένα δικό τους προσωπικό λόγο ο καθένας να το απορρίψουν:
Πρώτον, τόσο ο Α. Παπανδρέου όσο και ο Μακάριος διατηρούσαν πολύ στενές σχέσεις με την τότε υπερδύναμη, τη Σοβιετική Ένωση, και δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να τα χαλάσουν μαζί τους.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου έπεισε τον Μακάριο να το απορρίψει! Έπρεπε να δείξει στους Σοβιετικούς και στους εδώ αριστερούς που τους προετοίμαζε για το μέλλον, ότι παραμένει σταθερός στις δήθεν κοινές Αρχές τους, τις οποίες τότε πουλούσε εξαιρετικά έντεχνα!
Δεύτερον, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος με το Σχέδιο 'τσεσον θα έχανε την Προεδρία και θα επέστρεφε στα λιγότερο εντυπωσιακά καθήκοντα του Αρχιεπισκόπου!
Δεν ήταν και τόσο δύσκολο να συμφωνήσει με τον Ανδρέα!
Ιδού πώς το «Δράμα του Εγώ» δύο Ηγετών συνέβαλε στη διχοτόμηση της Κύπρου!
Ιστορικά λάθη. Ασυγχώρητα!
Ηγέτες που υποτίθεται ότι σκέπτονται πρώτα τους Λαούς και τη χώρα τους και λιγότερο τον εαυτό τους ή τα Συναισθήματά τους, είναι απειροελάχιστοι!
Η έντονη αντιδυτική πολιτική του Μακάριου «πουλούσε» τότε στην Κύπρο λόγω της προηγούμενης Αγγλικής Κατοχής. Γιατί να μην την εκμεταλλευτεί για να κερδίσει πολιτικά, να γίνει πιο δημοφιλής και να παριστάνει τον ήρωα;
Επέλεξε να ποντάρει με τη Σοβιετική Ένωση η οποία τον πρόδωσε κατάφορα!
Υπενθυμίζουμε, ότι τότε η Σοβιετική Δύναμη ήταν πανίσχυρη και θα μπορούσε να επιβάλει τη θέλησή της εάν «πάταγε πόδι».
Αντί να «πατήσει πόδι» και να πει ότι η Κύπρος είναι σύμμαχος χώρα δεν θα επιτρέψουμε την τουρκική εισβολή, έκανε το κορόιδο, και δεν αντέδρασε καθόλου!
Εν τω μεταξύ φρόντισαν οι Τούρκοι να την ενημερώσουν έμμεσα για την εισβολή πριν την αποτολμήσουν!
Όταν ο Μακάριος τον Ιούλιο του 1974, μέρες μετά την εισβολή, ήταν στη Νέα Υόρκη και αναζητούσε απεγνωσμένα τον Ρώσο Πρέσβη στα Ηνωμένα Έθνη για να πάρει κάποια εξήγηση, ο τελευταίος κρυβόταν και δεν έβγαινε στο τηλέφωνο!
Ούτε τον δεχόταν!
Αν αυτό δεν λέγεται «Προδοσία», πώς αλλιώς λέγεται;

Ανώνυμος είπε...

Όταν οι άλλοι έμπαιναν φυλακή για τις επιλογές τους, ο Ανδρέας εξασφάλιζε ατιμωρησία. Αυτό δεν γίνεται χωρίς "δεκανίκια". Όταν οι άλλοι σκόρπιζαν τις ζωές τους στα ξερονήσια, εξαιτίας των νεανικών τους επιλογών, ο Ανδρέας έπαιρνε βίζες για το αμερικανικό "όνειρο". Τα βήματά του σχεδόν στο σύνολό τους ήταν προφανέστατα υπό την καθοδήγηση και τη χρηματοδότηση των Εβραίων. Τίποτε από αυτά που "πέτυχε" ο Παπανδρέου στη ζωή του δεν μπορεί να γίνει χωρίς κάποια "άνωθεν" προστασία και βέβαια χρηματοδότηση. Αυτό το οποίο μας ενδιαφέρει εμάς είναι να δούμε πώς "ανταπόδωσε" τις εξυπηρετήσεις που δέχθηκε και πόσο αυτές οι "ανταποδώσεις" κόστισαν στον ελληνικό λαό.

Η πορεία του είναι ευρέως γνωστή, έστω κι αν δεν έχει αξιολογηθεί μέχρι τώρα στη σωστή της βάση. Ως "θείο βρέφος" ξεκίνησε τα "θαύματά" του από νωρίς. Ο "κόκκινος" και φτωχός Ανδρέας της προπολεμικής περιόδου "κατόρθωσε" να σπουδάσει στις φασιστικές και πανά­κριβες ΗΠΑ. Στις ΗΠΑ, που εκείνη την εποχή δεν έδιναν βίζα σε κάποιον και μόνον με την πληροφορία ότι αυτός κάπου, κάποτε, χαιρέτησε έναν κομμουνιστή. Στις ΗΠΑ, που δεν δέχονταν κανέναν και μόνο με την υπόνοια ότι θα μπορούσε να έχει φιλοκομμουνιστικές απόψεις. Το "θαύμα" όμως δεν σταματάει εδώ. Ακόμα και στον οικονομικό τομέα δεν είχε πρόβλημα ο μικρός "θαυματοποιός". Ο Εβραίος γιος της "φτωχής" Μινέικο και του φυλακι­σμένου και άρα άνεργου εκείνη την εποχή πατέρα του, "κατόρθωσε" κι εξασφάλισε τους πόρους που απαιτούσαν οι σπουδές του. Σπουδές βέβαια όχι όπου κι όπου, αλλά στο πανάκριβο για τους κοινούς θνητούς Χάρβαρντ. Στο Χάρβαρντ, που φοβάσαι ακόμα και να προφέρεις το όνομά του, μήπως και σου ζητήσουν χρήματα από πνευματικά δικαιώματα.

Η συνέχεια είναι εξίσου εντυπωσιακή και παράξενη. Ο "κόκκινος" Ανδρέας και μετέπειτα θαυμαστής του αλβανικού μοντέλου, κατόρθωσε να γίνει αμερικανός πολίτης και μάλιστα να υπηρετήσει τη θητεία του σε "βυσματική" και άκαπνη θέση του αμερικανικού ναυτικού. Όταν τα παιδιά των πραγματικών Αμερικανών σκοτώνονταν στα διάφορα μέτωπα του πολέμου, ο "κόκκινος" εμιγκράντης κουβαλούσε τις "πάπιες" του ναυτικού. Μετά την "επική" στρατιωτική του καριέρα, διακρίθηκε στις ΗΠΑ και ως πολίτης. Ο "Έλληνας" Ανδρέας και "φίλος" των Παλαιστινίων κατόρθωσε και έγινε καθηγητής στο πιο εβραιοκρατούμενο πανεπιστήμιο του κόσμου. Στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Στο πανεπιστήμιο, που, αν δεν είσαι Εβραίος ή φανατικός φιλοεβραίος, ούτε καφέ στο κυλικείο του δεν μπορείς να πας να πιεις.

Όμως, προφανώς ο στόχος του Ανδρέα δεν ήταν η διάκρισή του στις ΗΠΑ. Οι Εβραίοι "επένδυσαν" σ' αυτόν, για να ελέγξουν την Ελλάδα. Επένδυσαν σ' αυτόν, γιατί είχε "κληρονομήσει" ένα όνομα "κλειδί" για την ελληνική πολιτική σκηνή. Επένδυσαν στον μοναδικό κληρονόμο του "Γέρου", εφόσον κατά "τύχη" ο έτερος συγκληρονόμος του ιδίου ονόματος ήταν λιγάκι "λωλός". Ο Ανδρέας ήταν η μεγάλη ευκαιρία των Εβραίων να εγκατασταθούν μόνιμα στην κορυφή της ελληνικής κοινωνίας. Εκεί επένδυσαν. Αυτό αποδεικνύεται και μέσα από το βιβλίο ενός πρώην συνεργάτη και εξ απορρήτων του Ανδρέα. Αυτός μας λέει �χωρίς να τον διαψεύδει κανένας� ότι το ΠΑΚ και μετέπειτα ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε την πορεία του με χρηματοδότηση των Εβραίων της Νέας Υόρκης. Αυτό σημαίνει ότι ο μόνιμος στόχος όλων ήταν η επιστροφή του Ανδρέα στην Ελλάδα.

Η αμερικανική "καριέρα" του προφανώς ήταν οι λαμπερές "χάντρες", για να εντυπωσια­στούν οι ιθαγενείς της πατρίδας του. Μ' αυτόν τον σκοπό γίνονταν όλα τα "θαυμαστά" στην άλλη άκρη του ωκεανού. Ο δειλός Ανδρέας, χάρη στα εβραιοκρατούμενα αμερικανικά ΜΜΕ, εμφανίστηκε σαν ο γενναίος Έλληνας, που θα έσωζε την πατρίδα του. Υπό τη μόνιμη σκηνο­θεσία του επίσης Εβραίου Ντασέν "ξιφουλκούσε" εκ του ασφαλούς εναντίον της Χούντας. Ο δειλός των δειλών. Γέλασαν μαζί του οι ασφαλίτες του Μεταξά και γέλασαν μαζί του και οι συνάδερφοί τους του Παπαδόπουλου. Ακόμα γελάνε, όταν θυμούνται τον κλαψιάρη, που ήταν έτοιμος να προδώσει τον οποιονδήποτε και να ομολογήσει το οτιδήποτε.

Αυτός ο "γενναίος" άνθρωπος διαμόρφωσε το "αντιδραστικό" προφίλ του σε μια πραγματικά δύσκολη εποχή για τη διεθνή πολιτική σκηνή. Στην εποχή που στις ΗΠΑ "μεσουρανούσε" το κτήνος που λέγεται Κίσινγκερ και ήταν επίσης Εβραίος. Σε μια εποχή, που από το γραφείο τού κτήνους έφευγαν εντολές για πολιτικές δολοφονίες τύπου Αλιέντε ή για γενοκτονίες τύπου Ανατολικού Τιμόρ, ο Ανδρέας έπαιζε "παιχνιδάκια". Μέσα στην "αυλή" των Αμερικανών που τον τάιζαν, ο Ανδρέας παρίστανε τον "αντιαμερικανό". Αυτός, που φοβόταν την αστεία Χούντα των συν­ταγματαρχών, έβγαζε "γλώσσα" στο πραγματικά φασιστικό κι επικίνδυνο θηρίο της Ουάσιγκτον.

Επί μακαρθισμού ο ένας ο Αμερικανός φοβόταν τον άλλο και ο "γενναίος" Ανδρέας σχεδίαζε "τρίτους δρόμους" και υμνούσε τον αντιιμπεριαλισμό των "αδέσμευτων". Ο Κίσινγκερ δεν εμπιστευόταν και παρακολουθούσε τους ίδιους τους συνεργάτες του και του "ξέφυγε" ένας φλύαρος ομοεθνής του, που ελάχιστο καιρό μετά κέρδισε την εξουσία στην Ελλάδα με το σύνθημα "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι". Όλα αυτά μόνον μία λογική εξήγηση έχουν. Ήταν ένα θέατρο, που κάποιοι το είχαν "στήσει" με πολύ έξυπνο τρόπο. Τίποτε από αυτά που βλέπαμε δεν ήταν πραγματικό. Κάποιοι τα δημιουργούσαν και τα πρόσφεραν προς "κατανάλωση" στους Έλληνες. Ο Ανδρέας ήταν "τροφή" για τους ιθαγενείς και όχι για τον υπόλοιπο κόσμο.

Μόλις το "προϊόν" πήρε την επιθυμητή "γυαλάδα" του, το έστειλαν στην Ελλάδα. Ο έλεγχος της Ελλάδας εκείνη την εποχή ήταν ζωτικής σημασίας για τα συμφέροντα τόσο των Εβραίων όσο και των Αμερικανών. Γιατί; Γιατί η Ελλάδα στις δεκαετίες του 60 και του 70 είχε μια ανέλπιστη τύχη. Εξαιτίας της υπανάπτυξής της και της γειτνίασής της με τις μεγάλες ευρωπαϊκές αγορές, είχε αρχίσει ν' αναπτύσσεται βιομηχανικά. Το χαμηλό κόστος παραγωγής και η μικρή απόστασή της από τη Δύση την έκαναν τον "παράδεισο" των επενδύσεων. Πού βρισκόταν ο κίνδυνος; Η εκβιομηχάνισή της θα την μετέτρεπε σε ένα ισχυρό κεφαλαιοκρατικό κράτος, που δεν θα ελεγχόταν εύκολα. Ένα κράτος με μεγάλη "αδράνεια" στους υπερεθνικούς σχεδιασμούς του δυτικού καπιταλιστικού συστήματος.

Ο έλεγχος της Ελλάδας ήταν ζωτικής σημασίας τόσο για τα αμερικανικά όσο και για τα εβραϊκά συμφέροντα. Οι Αμερικανοί θεωρούσαν την Ελλάδα ως το προκεχωρημένο "φυλάκιο" του χριστιανικού καπιταλισμού στην νοτιοανατολική Ευρώπη. Η εσχατιά του καπιταλισμού δίπλα στον κομμουνισμό και η εσχατιά του χριστιανισμού δίπλα στο Ισλάμ. Ήταν το "φράγμα" που εμπόδιζε τον κομμουνισμό να βρει διέξοδο στη Μεσόγειο. Ήταν το "μπαλκόνι" της Δύσης στην ισλαμική Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα έλεγχε την Κρήτη και την Κύπρο, που ήταν τα σταθερά "αεροπλανοφόρα" των Αμερικανών και τα οποία τους επέτρεπαν τον απόλυτο έλεγχο της Μέσης Ανατολής. Σ' αυτό το σημείο εμπλέκονταν και τα συμφέροντα των Εβραίων. Ο έλεγχος αυτών των νησιών επηρέαζε την ασφάλεια του ίδιου του Ισραήλ. Χωρίς αυτά τα νησιά το Ισραήλ "απομακρυνόταν" ακόμα πιο πολύ από τους προστάτες του.

Όλα αυτά η εκβιομηχάνιση της Ελλάδας τα έθετε σε κίνδυνο. Η "νεογέννητη" εργατική της τάξη θα οδηγούνταν σε μια χειραφέτηση, που θα την έκαναν δύσκολη στον έλεγχό της. Αυτή η τάξη με τα έντονα �σύμφωνα με τους Αμερικανούς� αριστερά χαρακτηριστικά, θα ήταν δυνατόν να τους απειλήσει. Έχοντας ακόμα νωπές τις εμφυλιοπολεμικές μνήμες, θα ήταν εύκολο ν' αποκτήσει εχθρικά γι' αυτούς χαρακτηριστικά. Όλοι στην Ελλάδα γνώριζαν ποιοι προκάλεσαν τον εμφύλιο. Όλοι γνώριζαν τον ρόλο των ’γγλων. Αν σ' αυτό προστεθεί και η γνώση των Ελλήνων στα όσα αφορούσαν και τη Χούντα, αντιλαμβάνεται κάποιος ότι η θέση των Αγγλοαμερικανών στην Ελλάδα δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκή. Μια ισχυρή Ελλάδα με έντονο αντιαμερικανισμό ήταν εφιάλτης γι' αυτούς. Η έκφραση αυτού του εφιάλτη ήταν η ελληνική εργατική τάξη.

Με τον Παπανδρέου αυτήν την τάξη θέλησαν να ελέγξουν, πολύ πριν αυτή γίνει επικίνδυνη. Πώς θα γινόταν αυτό; Με την έντονη αστικοποίησή της. Ο Παπανδρέου θα έδινε προνόμια στους αστούς, ώστε να "καπελωθεί" η εργατική τάξη πολύ πριν αυτή γίνει επικίνδυνη. Ο Παπανδρέου θα διεύρυνε και θα πριμοδοτούσε τον δημόσιο τομέα, για ν' αποκτήσει την αντεργατική ασπίδα των δημοσίων υπαλλήλων. Ο Παπανδρέου θα "άνοιγε" τα Πανεπιστήμια, για ν' αλλάξει τους συσχετισμούς δυνάμεων μεταξύ εργατών και αστών. Ήθελε να δημιουρ­γήσει ένα ανθρώπινο δυναμικό, που θα τον ευγνωμονούσε και ταυτόχρονα θα τον είχε απόλυτη ανάγκη προκειμένου να επιβιώσει. Ένα δυσανάλογα μεγάλο για το μέγεθος της χώρας μορφωμένο ανθρώπινο δυναμικό, που δεν θα μπορούσε χωρίς την κρατική "βοήθεια" να απορροφηθεί από την ελληνική οικονομία.

Ακόμα και οι μεγάλες "κοινωνικοποιήσεις" των πρώην μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων αυτόν τον στόχο υπηρετούσαν. Να αλλοιώσουν τα χαρακτηριστικά της ελληνικής εργατικής τάξης. Να μετατρέψουν τους εργάτες σε ημιδημόσιους υπάλληλους, των οποίων η νοοτροπία θα ήταν διαφορετική από αυτήν των αυθεντικών εργατών. Το αποτέλεσμα; Το σημερινό άθλιο γυφτοαστικό ελληνικό κράτος. Το κράτος της πλάκας, που "σέρνεται" πίσω από τον κάθε ισχυρό. Το κράτος της πλάκας, όπου όλοι αναζητούν το βόλεμα του αστού. Το βόλεμα αυτού που δεν θέλει να δουλεύει, γιατί "υπηρετεί". Το βόλεμα αυτού που θα "υπηρετήσει" ακόμα και τον διάβολο, αν αυτός τον πληρώσει παραπάνω. Έτσι η Ελλάδα έγινε σταδιακά το κράτος όπου κυρίαρχοι της οικονομίας έγιναν οι έμποροι και όχι οι παραγωγοί. Κυρίαρχοι μη-κεφαλαιο­κράτες της κοινωνίας έγιναν οι "μορφωμένοι" σερβιτόροι και οι "βίζιτες" των ΙΕΚ "επάργυρη χτένα" και όχι οι εργάτες και οι εργάτριες.

Αυτό ήταν το ζητούμενο από τους Δυτικούς ιμπεριαλιστές και βέβαια τους Εβραίους έμπορους. Γι' αυτό "γυάλιζαν" τον Παπανδρέου πριν τον στείλουν στην αποστολή του. Μια αποστολή που είχε ήδη αρχίσει να διευκολύνεται από τρομερές "συμπτώσεις". "Συμπτώσεις", όπως για παράδειγμα αυτήν της "εξέγερσης" του Πολυτεχνείου. Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν αυθόρμητη και όχι υποκινούμενη από ξένες δυνάμεις, τίποτε δεν είναι καθαρό στην ανάλυσή της. Σε μια περίοδο που η Χούντα καταρρέει από φυσικά αίτια �λόγω της διαρκούς αντίδρασης και βέβαια της οικονομικής προόδου του ελληνικού λαού� κάποιοι γίνονται ήρωες ανατροπείς της μέσα σε λίγες μέρες. Μέσα σε λίγες μέρες ξεχάστηκαν αγωνιστές που βασανίζονταν μια ζωή για τη δημοκρατία κι αναγορεύτηκαν σε ήρωες άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να φάνε ούτε ένα ολόκληρο σάντουιτς μέσα στο Πολυτεχνείο.

Ξεχάστηκαν πραγματικοί ήρωες της ατομικής δράσης και της ατομικής ευθύνης �που είναι το πιο δύσκολο� και εμφανίστηκαν "νεοήρωες" της "μέθης" του όχλου και των συλλογικών ευθυνών. Ξεχάστηκαν κοινωνικοί ήρωες που μπαινόβγαιναν μια ζωή στις φυλακές και εμφανίστηκαν "νεοήρωες" της μιας "τρελής βραδιάς". "Ήρωες", που δεν είχαν να πουν τίποτε απολύτως όχι για τους αγώνες τους, αλλά ούτε για τα ίδια τα κοινωνικά προβλήματα. Τι ήταν όλοι αυτοί οι νεοεμφανιζόμενοι στο προσκήνιο; Φτωχοί αστοί, που απεχθάνονταν την εργασία και είχαν ανάγκη το βόλεμα του "υπηρέτη". Φτωχοί αστοί, που είχαν συγκρουόμενα συμφέροντα με τους εργάτες. Φτωχοί αστοί, που ήθελαν να μετατρέψουν το ταπεινό "πτυχιάκι" τους σε χρυσοφόρο ορυχείο. Φτωχοί αστοί, που ήθελαν να ζήσουν πλούσιοι, εξαργυρώνοντας μόνιμα το �"εδώ πολυτεχνείο".

Τα "φώτα" της δημοσιότητας κατά "σύμπτωση" πέφτουν πάνω σ' αυτούς που συνέφερε τους ιμπεριαλιστές να ευνοηθούν και σε άλλη περίπτωση δεν θα είχαν καμία τύχη απέναντι στους σκληρούς συνδικαλιστές εργάτες. Δεν θα είχαν τύχη τα εικοσάχρονα φοιτητάκια απέναντι σε σκληρούς εργάτες. Ακόμα κι αν αγνοήσουμε τις φήμες ότι οι πρωταγωνιστές του Πολυτεχνείου πηγαινοέρχονταν στην αμερικανική πρεσβεία, ήταν μεγάλη η "τύχη" των αστών. Ακόμα κι αν αγνοήσουμε τις φήμες ότι γύρω από το Πολυτεχνείο ήταν ακροβολισμένοι πράκτορες της Μοσάντ, ήταν μεγάλη η "τύχη" των αστών. Ακόμα κι αν αγνοήσουμε τις φήμες ότι το περίφημο ολλανδικό τηλεοπτικό συνεργείο, που αποθανάτισε τον ηρωισμό των φοιτητών, ήταν εγκατε­στημένο ημέρες πριν συμβεί η "εξέγερση" και ήταν εβραϊκών συμφερόντων, ήταν μεγάλη η "τύχη" των αστών.

Τα πάντα ήταν έτοιμα. "Ήρωες" υπήρχαν και ο Παπανδρέου ήξερε ποιους θα ευνοούσε κατά την επιστροφή του στην Ελλάδα. "Ολοκαύτωμα" υπήρχε και άρα υπήρχε και δικαιολογία για την εύνοια. Επίσης υπήρχαν και ψευδοήρωες και ο Παπανδρέου ήξερε με ποιους θα γίνει "κολλητός", προκειμένου να υπερασπιστούν από κοινού τα κοινά "αντιστασιακά" τους συμφέροντα. Όλα αυτά με βάση τη λογική δεν θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς "άνωθεν" βοήθεια. Ακόμα θα έτρωγαν μπουνιές και κλωτσιές οι εικοσάχρονοι "ήρωες", αν επιχειρούσαν να "καπελώσουν" από μόνοι τους το εργατικό κίνημα. Το είδαμε όμως κι αυτό να συμβαίνει.

Από εκεί και πέρα τα πράγματα στην "πορεία" του Παπανδρέου προς την εξουσία γίνονται ακόμα πιο μυστηριώδη κι επικίνδυνα. Ο Εβραίος "σωτήρας" δεν ήταν μόνον "θαυματοποιός", αλλά και "τυχερός". Κάποιοι υπέρ του δέοντος βολικοί θάνατοι άνοιξαν διάπλατα τον "δρόμο" του Ανδρέα. Σκοτώνεται σε ένα μυστήριο αυτοκινητικό "δυστύχημα" ο Αλέκος Παναγούλης. Ένας πραγματικά γενναίος Έλληνας, που δεν είχε σχέση με τους "νεοήρωες" της μιας βραδιάς του Πολυτεχνείου. Ένας γενναίος άντρας, που θα μπορούσε να ηγηθεί του προοδευτικού εργατικού χώρου στα χρόνια που θ' ακολουθούσαν την πτώση της Χούντας. Ένας γενναίος άντρας, τον οποίο μισούσε ο Ανδρέας και ο οποίος σίγουρα θα ήταν εμπόδιο για έναν εισαγόμενο και κοινώς γνωστό δειλό, που θα "πουλούσε" γενναιότητα στους ιθαγενείς με αντάλλαγμα την εξουσία. Έναν δειλό, που μέχρι τότε έκανε "αντίσταση" στα ξενοδοχεία της Δύσης χάρη στα χρήματα των αφελών. Ένα δειλό σεξομανή, που προήγαγε συντρόφισσες ανάλογα με το πώς εξέφραζαν τον "θαυμασμό" τους προς το άτομό του.

Το ίδιο βολικός θάνατος για την εξέλιξη της καριέρας του ήταν και ο θάνατος του αστυνομικού Παντελή Πέτρου. Τον βόλεψε τα μέγιστα η εκτέλεση του υπαρχηγού των ΜΑΤ, υποτίθεται από τη 17 Νοέμβρη. Γιατί τον βόλεψε; Γιατί σε μια εποχή που τα πράγματα στην ελληνική κοινωνία ήταν σχετικά ήρεμα �και μέσα σε ένα πνεύμα συμφιλίωσης� κάποιοι εξαγρίωσαν την αστυνομία, ενεργοποιώντας τα πιο άγρια ένστικτά της. Πολύ βολικό για κάποιον που στη συνέχεια κέρδισε τις εκλογές με το σύνθημα �"ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά". Τα ένστικτα της αστυνομίας "θύμισαν" στον ελληνικό λαό αυτό το οποίο βόλευε τον Ανδρέα.

Με βάση τις γνώσεις του γράφοντος η μόνη δολοφονική οργάνωση που "παράγει" πολιτική μέσω των φόνων και της προβοκάτσιας είναι η εβραϊκή Μοσάντ. Η μόνη εγκληματική συμμορία που ανοίγει "δρόμους" σε Εβραίους, είναι το σιδερένιο "χέρι" του σιωνισμού.

Η μεγάλη πλάκα ήταν όταν ο Παπανδρέου γέρασε και παραλίγο να χύσει την καρδάρα με το "γάλα". Παραλίγο να χαθεί η πανάκριβη "επένδυση" των Εβραίων για έναν ποδόγυρο. Ο δειλός σεξομανής τα "έχασε" λόγω γήρατος και ασθενειών και "άλλαξε". Έγινε τολμηρός σεξομανής. Για μια αεροσυνοδό τόλμησε και χώρισε τη Μαργαρίτα, απειλώντας τα πάντα με κατάρρευση. Έσπασε ο "κρίκος" της διαδοχής και κινδύνευε ο σχεδιασμός που προέβλεπε εβραϊκή δυναστεία στην Ελλάδα. Ο γιος του έπεσε σε δυσμένεια και συστρατεύτηκε με την εγκαταλειμμένη μάνα του. Ευτυχώς για όλους αυτούς ο γέρος πέθανε γρήγορα και έστω και αναξιοπρεπώς έσωσαν την "παρτίδα". Ευτυχώς η νέα γυναίκα του δεν γέννησε δικό του παιδί, γιατί "μαύρη" θα ήταν η μοίρα του. Θα το "έτρωγαν" ζωντανό οι Εβραίοι. Είναι βέβαιον ότι κάποια κέντρα θα διέδιδαν "τρελά" πράγματα γι' αυτό. Είναι βέβαιον ότι θα είχε την τύχη του αδερφού του Ανδρέα.

Το θέμα είναι ότι, εξαιτίας εκείνου του γρήγορου θανάτου, η Μαργαρίτα Τσαντ μπόρεσε και "έκλεψε" εκ νέου το "κλεμμένο" όνομα. Δεν χρειάστηκε να πολεμήσει παραπάνω από τα εντελώς βασικά. Δεν χρειάστηκε να υπερασπιστεί τη μοναδικότητα του παπανδρεϊκού DNA, που κληρονόμησαν μόνον τα δικά της παιδιά. Δεν χρειάστηκε να κατηγορήσει ορφανά βρέφη. Δεν χρειάστηκε να ενημερώσει το πανελλήνιο για την "ελαττωματικότητά" τους. Το μόνο που έκανε ήταν το βασικό για μια γυναίκα "επενδύτρια". Εντελώς ξεδιάντροπα η πρώην κυρία Παπανδρέου περιφέρεται με το όνομα Παπανδρέου, παρ' όλο που υπάρχει νόμιμη χήρα Παπανδρέου.

Αυτή ανέλαβε να σώσει την "παρτίδα" και βέβαια την κληρονομιά των άβουλων και δειλών παιδιών της. Αυτή, που δηλώνει πολιτική ακτιβίστρια και συγγραφέας, εκμεταλλευόμενη αποκλειστικά και μόνον το όνομα και το κύρος του πρώην άντρα της. Αυτή, που υποθέτει ο γράφων ότι μάλλον έχει καταφέρει να συντηρείται με δημόσια χρήματα. Ως παλιά "καραβάνα" του ΠΑΣΟΚ, που γνώριζε πρόσωπα και πράγματα, μπόρεσε κι επέβαλε εκ νέου την παρουσία της οικογένειάς της στο κόμμα. ’λλες φορές με παρακάλια και άλλες φορές με άλλα μέσα κατάφερε τελικά κι επανέφερε τον παροπλισμένο γιο της στο προσκήνιο. Έναν γιο τρομο­κρατημένο, δειλό, άσχετο κι αδύναμο. Έναν γιο που δεν διεκδικούσε τίποτε και θα μπορούσε να καταλήξει χωρίς την παραμικρή αντίδραση κλητήρας σε κάποιο υπουργείο.

Με παρακάλια και τιμής ένεκεν �λόγω ονόματος� ο Γιωργάκης έγινε αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών. Ένας αναπληρωτής διακοσμητικός και χωρίς αντικείμενο. Από εκεί και πέρα τα πράγματα ήταν εύκολα. Από τη στιγμή που "τρύπωσε", ήξεραν οι Εβραίοι τι να κάνουν. Δεν τους φτάνει κανένας στην προπαγάνδα. Κόσμος και κοσμάκης "δούλευε" για να μας πείσει ότι το "κουτσάλογο" ήταν άλογο πίστας. Το δύσκολο ήταν από κάπου να "πιαστεί" ο "κουλός" και αυτό το οφείλει στη μητέρα του. Στη συνέχεια ο γιος είχε την ίδια περίπου "θαυματουργή" όσο και "τυχερή" πορεία που είχε κι ο πατέρας του. Ο εξίσου δειλός, αλλά πολύ πιο ατάλαντος γιος του Ανδρέα. Ο αμερικανός πολίτης, που χορεύει ζεϊμπέκικο σαν κατσίκα που την καταδιώκει οίστρος.

Αυτός �ως εκ "θαύματος"� γοήτευσε το άλλο εβραϊκό κτήνος, την Ολμπράιτ. Την άξια συνάδερφο και ομοούσια του Κίσινγκερ. Αυτή, που δεν συμπαθεί ούτε τον εαυτό της, "συμπάθησε" τον Γιωργάκη. Τον "γοητευτικό" Γιωργάκη, που, αν καθίσει δίπλα σε δένδρο και του ανοίξει κουβέντα, θα το αναγκάσει να φύγει. Αυτή, που δεν χαρίζει ούτε την αρρώστια της, έδωσε "πόντους-προίκα" στον Γιωργάκη για να ξεκινήσει. Αρκούσε όμως αυτό; Όχι βέβαια. Αυτή η βοήθεια ήταν για να σταθεί στα πόδια του ο μικρός Εβραίος. Ο "δρόμος" του όμως είχε πολλά και δύσκολα "εμπόδια". Ένα από αυτά ήταν και ο υπουργός εξωτερικών της εποχής, ο Θόδωρος Πάγκαλος. Ένας άνθρωπος που ήταν κοινώς γνωστό ότι μισούσε βαθύτατα τόσο την Εβραία υπουργό των ΗΠΑ όσο και τον ομοεθνή της υφιστάμενό του.

Όταν όμως υπάρχουν δύσκολα "εμπόδια", ποιος επιστρατεύεται για να "βοηθήσει"; Μα το ευαγές ίδρυμα που ακούει στο όνομα Μοσάντ. Τι έκανε; ’νοιξε την "τύχη" του Γιωργάκη. Εξέθεσε τον υπουργό και προϊστάμενό του και τον ανάγκασε σε παραίτηση. Τα πράγματα είναι απλά στην υπόθεση Οτσαλάν, η οποία ήταν αυτή που άνοιξε τον "δρόμο" του Γιωργάκη. Ούτε οι Έλληνες πρόδωσαν τον Οτσαλάν ούτε οι Τούρκοι τον συνέλαβαν. Τον Οτσαλάν τον συνέλαβαν και τον παρέδωσαν μέσω Ελλάδας στους Τούρκους οι Εβραίοι της Μοσάντ. Ο ίδιος ο αρχηγός της βρισκόταν στο Ναϊρόμπι ως επικεφαλής της επιχείρησης σύλληψής του. Οι Τούρκοι έλαβαν ως "δώρο" τον μεγάλο εχθρό τους και ο μικρός έλαβε ως "δώρο" τη θέση του υπουργού εξωτερικών.

Ήδη άρχισε να τους ξεπληρώνει το "χρέος". "Χρέος", τόσο απέναντι στους Εβραίους όσο και στους Αμερικανούς. Δεν είναι μικρό πράγμα να πηγαίνει ένας Εβραίος ως ο Έλληνας φίλος των Παλαιστινίων, που θα τους "βοηθήσει" στις διαπραγματεύσεις τους με τους Εβραίους. Δεν είναι μικρό πράγμα ο μεγάλος "φίλος" των Παλαιστινίων να είναι "κολλητός" αν όχι υπάλληλος του Σαρόν. Δεν είναι μικρό πράγμα να είναι ένας αμερικανός πολίτης ένας από τους σχεδιαστές της κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής. Δεν είναι μικρό πράγμα ένας αμερικανός στα άδυτα της ευρωπαϊκής διπλωματίας. Αυτά είναι οι μεγάλες "επιτυχίες" των Εβραίων και των Αμερικανών. Τα "όνειρα" κάθε διπλωματικής "μηχανής", που στόχο έχει να "δουλεύει" λαούς ολόκληρους. Ο θρίαμβος της εβραϊκής και της αμερικανικής διπλωματίας είναι ο Αμερικανος πρώην υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας και εκκολαπτόμενος σήμερα πρωθυπουργός... ΗΜΑΡΤΟΝ...

αντωνης είπε...

Για να εξαπτει ακομα τα παθη και τις οποιες αναλυσεις 12 χρονια μετα το θανατο του (ακομα και εδω στα σχολια), κατι σημαινει ολο αυτο!
Αλλά γιατι ανωνυμα;

Ευχαριστουμε για την παραπομπη sibilla.

:)

Ανώνυμος είπε...

σιγά με τον πορνόγερο μη κάνουμε αναλύσεις σήμερα.

τις έχουμε φίλε για ....να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι.