Κυριακή, 20 Απριλίου 2008

Ιταλικές εκλογές 2008. Μάθημα ιστορίας: ο θρίαμβος του Berlusconi και η ήττα της αριστεράς



Οι πρόσφατες ιταλικές εκλογές ανέτρεψαν, για πρώτη φορά από την ίδρυση της Ιταλικής Δημοκρατίας (2 Ιούνη 1946), το πολιτικό σκηνικό της χώρας.
Χωρίς ιστορικό προηγούμενο, η ανέκαθεν πλειοψηφούσα αριστερά, από το 1946 (κομμουνιστές, σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες, ρεπουμπλικάνοι, πράσινοι κ.α.), βρίσκεται εκτός Βουλής και Γερουσίας.
Το 2008 στην Ιταλία, η ιταλική αριστερά των Antonio Gramsci, Palmiro Togliatti, Enrico Berlinguer, Filippo Turati, Alessandro Pertini, Pietro Nenni, Giacomo Mancini, Ricardo Lombardi, Lelio Basso και τόσων άλλων, είναι εξωκοινοβουλευτική!
Ο καβαλιέρε Silvio Berlusconi επέβαλε τους δικούς του κανόνες και ο λαός τον ανέβασε στον αυτοκρατορικό θρόνο, στην ηγεσία της δημοκρατικής και αριστερής Ιταλίας.
Τα εκλογικά αποτελέσματα (13, 14 Απρίλη 2008) είναι αδιαμφισβήτητα (http://politiche2008.interno.it/):
Βουλή
Δεξιά: Silvio Berlusconi 46.8% και 340 έδρες
(272 Λαός της Ελευθερίας, 60 Λίγκα του Βορρά, 8 Κίνημα για την Αυτονομία του Νότου)
Κέντρο - Κεντροδεξιά: Walter Veltroni 37,5% και 239 έδρες
(211 Δημοκρατικό Κόμμα, 28 το κεντροδεξιό κόμμα Ιταλία των Αξιών του Di Pietro)
Κέντρο: Pier Ferdinando Casini 5,6% (36 Ένωση Κέντρου)
Αριστερά: 0 έδρες (Σοσιαλιστικό Κόμμα Ιταλίας, Κομμουνιστική Επανίδρυση, Πράσινοι κ.α.)
Γερουσία
Δεξιά: Silvio Berlusconi 47,3% και 168 έδρες
(141 Λαός της Ελευθερίας, 25 Λίγκα του Βορρά, 2 Κίνημα για την Αυτονομία του Νότου)
Κέντρο - Κεντροδεξιά: Walter Veltroni 38% και 130 έδρες
(116 Δημοκρατικό Κόμμα, 14 το κεντροδεξιό κόμμα Ιταλία των Αξιών του Di Pietro)
Κέντρο: Pier Ferdinando Casini 5,6% (3 Ένωση Κέντρου)
Αριστερά: 0 έδρες
Για τους πρώην αριστερούς του Walter Veltroni, θιασώτες της προσέγγισης του εκλογικού σώματος με εκσυγχρονιστικές τεχνοκρατικές αντιλήψεις διαχείρισης, ίσως ήταν ένα απρόβλεπτο σενάριο. Όμως, ο πρωτοφανής καταστροφικός πολιτικό-εκλογικός σεισμός που ισοπέδωσε την αριστερά ήταν νομοτελειακά αναμενόμενος (http://www.nikosklitsikas.gr/apopsi_12.html).
Το νέο Δημοκρατικό Κόμμα, απορρίπτοντας κάθε σχέση με την παράδοσή του (τρίτη συνεχόμενη αλλαγή συμβόλων και ονόματος, αποστασιοποίηση από κοινωνική πολιτική, σαφή διαχωρισμό αλλαγή της θέσης του απέναντι στις στρατιωτικές αποστολές του ΝΑΤΟ σε Αφγανιστάν, Κόσσοβο, πρόταση συναίνεσης προς τη δεξιά σε ζητήματα εκσυγχρονισμού της οικονομίας, αλλά και καταδίκη ακόμη και του ευρωκομμουνιστικού παρελθόντος του), πίστεψε πως θα καθαρίσει τους λογαριασμούς με την “ενοχλητική” υπόλοιπη αριστερά (σοσιαλιστές, κομμουνιστική επανίδρυση, πράσινους κ.α.). Πίστεψε στη λογική της “χαμένης ψήφου” για να εξαφανίσει τους μέχρι πριν λίγο αριστερούς εταίρους του.
Σ’ αυτή την εκλογική αναμέτρηση ο Silvio Berlusconi κατόρθωσε αυτό που θεωρούσε ακατόρθωτο ο Walter Veltroni. Ακολούθησε τη δοκιμασμένη συνταγή γελιοποίησης και απαξίωσης της πολιτικής, επιδοκίμαζε σε κάθε ευκαιρία της στροφή του Δημοκρατικού Κόμματος και τις εκκλήσεις του Veltroni για κοινή στάση απέναντι στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, ενσωμάτωσε το πρώην νεοφασιστικό κόμμα του Gianfranco Fini και συνεργάστηκε με τη Λίγκα του Βορρά, του επίσης ακροδεξιού Umberto Bossi. Μάλιστα, δεν δίστασε ν’ ακολουθήσει την αντίστοιχη πολιτική του Veltroni, εξοβελίζοντας τον μέχρι εκείνη τη στιγμή σύμμαχό του και δελφίνο Pier Ferdinando Casini, ηγέτη της Ένωσης Κέντρου, που όμως – σε αντίθεση με την αριστερά – αυτός μπήκε στη βουλή χάρις τις ψήφους της Σικελίας.
Σε πολιτικό επίπεδο, σ’ αυτή την ιταλική εκλογική αναμέτρηση, μπορούμε να διαπιστώσουμε:
1. Δεν υπήρξαν ουσιαστικές πολιτικές διαφορές ανάμεσα στους δύο συνασπισμούς (Berlusconi - Veltroni), αλλά αποχρώσεις και λεπτομέρειες. Δέσποζε κυρίαρχη η σύμπνοια των μεγάλων συνασπισμών γύρω από κεντρικές δομές και στρατηγικές επιλογές.
2. Δεν υπήρξαν δύο ιδεολογικά αντιμαχόμενα στρατόπεδα, αλλά δυο εκλογικοί συνασπισμοί με διαφορετική αισθητική αντίληψη, χωρίς ιδεολογικές, πολιτικές, ταξικές διαφορές που θα σηματοδοτούσαν δύο διαφορετικές προτάσεις. Είχαμε πλήρη απολιτικοποίηση των κοινωνικών ζητημάτων και έναν ανταγωνισμό που επικεντρώθηκε στον τομέα της καλύτερης τεχνοκρατικής αντίληψης ενόψει μιας διακυβέρνησης. Ένας ανταγωνισμός για το ποιος είναι ικανότερος να παραδώσει την πολιτική, την οικονομία, τον πολιτισμό στη λογική της “αγοράς”.
3. Τόσο ο Berlusconi, όσο και ο Veltroni, στόχευσαν στο να εξοντώσουν τους πραγματικούς τους αντιπάλους. Ο Berlusconi την Ένωση Κέντρου και ο Veltroni την αριστερά. Στο δικομματισμό, που επικράτησε αν και ηττήθηκε η αριστερά, υπήρξε μια πολιτική ομοιομορφία κομμάτων εξουσίας, εξάλειψη ριζικών αντιθέσεων, ώστε να επικρατήσει ο ικανότερος διαχειριστής μιας κοινωνικής συναίνεσης προς όφελος της αγοράς.
4. Δεν υπήρξε δομική οριοθέτηση του πολιτικού πεδίου, αλλά μια συμβολική εκλογική μάχη με κύρια αιχμή του πολιτικού λόγου την καλύτερη διαχείριση.
5. Ο Berlusconi, ο αυτοκράτορας των ΜΜΕ, κέρδισε επιβάλλοντας στην πολιτική σκηνή τους δικούς του κανόνες. Και, σ’ αυτή την αναμέτρηση χρησιμοποίησε πολλά από τα παραδοσιακά “όπλα” της κοινωνικής αριστεράς, όπως: διαφωνία με το ξεπούλημα της Allitalia από την κυβέρνηση Prodi στη γαλλική Air France, μείωση φορολογίας στους χαμηλόμισθους, αύξηση στους έχοντες…
Βέβαια, οι ευθύνες για την μη είσοδο της αριστεράς στη βουλή δεν οφείλονται αποκλειστικά στον Veltroni που αποφάσισε να διαχωρίσει κάθε σχέση με ότι φάνταζε αριστερό (αμέσως μετά τη δημιουργία του Δημοκρατικού κόμματος αποχώρησε ακόμη και από το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα).
Οι ευθύνες βαραίνουν και το σχήμα “Αριστερά-Ουράνιο Τόξο” (Κομμουνιστική Επανίδρυση, Ιταλοί Κομμουνιστές, Πράσινοι). Κι εδώ κυριάρχησε η αλαζονεία! Μια αλαζονεία που βασίστηκε στο ποσοστό του περίπου 15% που είχαν λάβει το 2006. Έτσι δεν θέλησαν να συνεργαστούν με το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ιταλίας, αλλά και διώχνοντας από τη συνεργασία όσους βουλευτές δεν έκαναν “εκπτώσεις” στο κοινό πρόγραμμα που είχε συμφωνηθεί στην κυβέρνηση Prodi (Κριτική Αριστερά κ.α.).
Σήμερα, ο ιταλός φιλόσοφος Gianni Vattimo, επισημαίνει για την ήττα της αριστεράς και τις ηγετικές ομάδες της: «Όπου παραμένει ένα κατακάθι από αυτά τα σημερινά στελέχη, κανείς δεν θα μας εμπιστεύεται. Πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να κάνουν πίσω, γιατί μια αριστερά οφείλει ν’ αναγεννηθεί, και δεν μπορεί να το κάνει με τα σημερινά στελέχη της…».
Νίκος Κλειτσίκας
(http://www.nikosklitsikas.gr/)
Add To Facebook Add To Twitter Add To Yahoo Add To Reddit Fav This With Technorati Add To Del.icio.us Digg This Stumble This

Δεν υπάρχουν σχόλια: